Rozdział 4

Razem z Damianem jechałyśmy do Poznania. Najpierw zakupy, a potem mamy odebrać Goetze`ego z dworca. Przejechałam dłonią po włosach, a Damian popatrzył na mnie krzywo.
- Co? - zapytałam oschle. On jest jakiś dziwny.
- Trzymaj dłonie na kierownicy, a nie włoski sobie poprawiasz. - odrzekł jeszcze bardziej sucho, a następnie włożył do uszu słuchawki i puścił jakąś obrzydliwą muzykę, którą nawet ja słyszałam. Resztę drogi przebyliśmy w całkowitym milczeniu. Znam Poznań równie dobrze jak Dortmund. Zaparkowałam przed jakimś marketem. Podzieliliśmy się na dwie grupy, dobrze wiecie jakie. Angel i ja poszłyśmy poszukać składników na dzisiejszą kolację, a Damian siedział na tyłku przed jakimś sklepem z książkami. Kusiło mnie, żeby do niego zajrzeć, bo uwielbiam książki, ale one są napisane po polsku, a ja zdecydowanie wolę czytać po niemiecku. Chodziłyśmy między półkami z żywnością i wybierałyśmy zapisane wcześniej na kartce starego zeszytu produkty. Gdy miałyśmy wszystko poszłyśmy do kasy. Jakoś dogadałam się moim koślawym polskim z kasjerką i już po kilku minutach byłyśmy przy Damianie. Teraz kierunek dworzec. Mój kuzyn szybko spakowała produkty do bagażnika i odwiózł wózek na specjalne miejsce. Szybko dojechałam na dworzec. 14:53 za kilka minut powinien tu być pociąg Mario. Usiedliśmy na jakieś ławce, która był przyozdobiona płatkami śniegu. Po kwadransie podszedł do nas uśmiechnięty Goetze, który ciągnął za sobą walizkę.
- Hej! - przywitał się z nami i przytulił mnie i Leę, a Damianowi uścisnął dłoń. Poszliśmy do mojego samochodu i wcisnęliśmy walizkę piłkarza, pomiędzy zakupami. - Nigdy więcej nie jadę nigdzie pociągiem. To gorsze niż jeżdżenie autobusem. - jęknął Goetze i rozciągnął się. - Wszystko mnie boli.
- Weź już nie marudź. - zaśmiała się Lea. - Babcia Heaven ma zajebiście wygodne łóżka. - to prawda. Moja babcia ma chyba najbardziej komfortowe łóżka na świecie.
- Umm miło. - odpowiedział sprośnie i poruszył brwiami. Damian przewrócił oczami i oparł się o szybę. Z nim jest coś źle.

~*~ 

- Przepyszny obiad proszę pani. - powiedział uśmiechnięty Mario i upił łyk kompotu. Babcia uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

- Możesz mówić do mnie "babciu" chłopcze. - odpowiedziała, a ja uśmiechnęłam się słysząc to. Czyż to nie urocze? Hy?

- Dobrze. 

- Co macie zamiar zrobić jutro? - zapytała babcia, a ja dobrze wiedziałam, gdzie mam zamiar ich jutro zawieźć. Moje ulubione miejsce. 

- Mam dla nich niespodziankę babciu. - odpowiedziałam tajemniczo, a babcia wypowiedziała tylko porozumiewawcze "Aha" i mrugnęła do mnie. - A dzisiaj oglądamy film! - zaproponowałam ochoczo i uśmiechnęłam się do Mario.

- Ok. Jaki? - usłyszałam głos Lei. Uśmiechnęłam się w myślach i przejechałam dłonią po policzku. 

- Długi. - odpowiedziałam żartem. - Zobaczycie później. - szybko posprzątaliśmy w kuchni i już po chwili włożyliśmy do mikrofalówki popcorn. Każdy wziął swoją porcję i butelkę coli. Usiedliśmy na kanapie przed telewizorem, który najlepsza lata ma zdecydowanie za sobą. Wyciągnęłam z torebki "tajemniczą płytę" i pomachałam nią przed Mario i Leą.

- "Gwiazd naszych wina". Awww uwielbiam ten film. - powiedziała zadowolona Angel i przykryła się kocem. 

- A ja go nie widziałem. - odpowiedział urażony Mario.

- Ja też. - usiadłam między nimi i przykryłam się tym samym kocem co Mario. Odpaliłam film i wzięłam do ręki moją miskę popcornu. Po jakimś czasie film się skończył, a ja z chusteczką higieniczną w dłoni, opierałam głowę na ramieniu Goetze`ego. Lea zasnęła w połowie filmu. No cóż przecież już raz go widziała.

- Nie płacz już. - zagadnął Mario i wytarł mi policzki swoim dłońmi. - Nie lubię, gdy jesteś smutna. - znów to dziwne uczucie w brzuchu. Zastanawialiście się kiedyś dlaczego właśnie w takich momentach czujecie to "coś" w brzuchu i czym to jest spowodowane? 

- Jasne. - uśmiechnęłam się i wyprostowałam nogi. - Czemu nie spędzasz tych ferii z Ann? - musiałam zadać mu te pytanie, nurtuje mnie od wczoraj.

- Bo wolę z tobą. A poza tym ona chciała zabrać tam bikini! - oburzył się i pokiwał z dezaprobatą głową.

- Ciekawe czemu wpadła na taki pomysł? - udawałam zdziwienie.

- Och no weź. Ona wcale nie jest głupia, ona ma po prostu bujną wyobraźnię i oryginalne pomysły. - próbował udawać poważnego, ale po chwili wybuchnął śmiechem.

- Yup. Na pewno. Może lepiej, że tam nie pojechaliście. Wiesz. Lądujecie. Ann bierze swój bagaż podręczny. Wychodzi z samochodu i takie: "O Mario, popatrz! Oni chyba wiedzieli, że u nas jest zima, dlatego nasypali tu imitację śniegu!" - udawałam głos AK, a Mario znów parsknął śmiechem.

- Wiem, że nie jest idealna, ale nie można mieć wszystkiego. - masz rację. Ja nie mogę mieć ciebie.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! Czwórkę oddaję w Wasze ręce :) A teraz coś z innej beczki. Shinji do nas wraca <3 Przypominają mi się moje początki w kibicowaniu. To było tak dawno temu. Siedem lat? Chyba już z tyle będzie. Jak ten czas szybko leci... Jeszcze pamiętam jak Kuba, Piszczu i Robert przychodzili do Borussii, jaka ja wtedy byłam szczęśliwa, że Polacy będą grali w Dortmundzie, a teraz to jest zupełnie inna drużyna. Inni ludzie, inna gra... Boże mówię jak jakiś czterdziestoletni kibic xD Dość wspominek. Pa :*