Minął miesiąc. Mario przepadł jak kamień w wodzie. Nikt nie wie gdzie jest, a nawet jeśli tak to milczą jak zaklęci. Chciałabym wiedzieć to, mimo tego co mi zrobił. Martwię się. Nigdy tak nie znikał. Dzisiaj razem z Leą pracujemy w szpitalu w związku z projektem szkolnym. Pomagamy i rozmawiamy z ludźmi, którzy leżą na oddziale onkologi. Rak. Coś strasznego... Niszczy twoje życie po kawałku. Czasami dłużej, a czasami szybko. Ból. Nie tylko fizyczny, ale też psychiczny. Po godzinie słuchanie tego jak ci ludzie cierpią musiałam wyjść na świeże powietrze. Usiadłam na ławce obok kogoś, kto najwyraźniej spał. Biedny chłopak. Nie widziałam dokładnie jego twarzy. Po chwili podskoczył na ławce i zaczął mamrotać. Po jego policzkach płynęły łzy.
- Halo. - próbowałam go obudzić. Po kilku minutach. Otworzył zapłakane oczy i szepnął "Mia". To sprawiło, że moje serce zabiło mocniej. Chłopak spojrzał na mnie. Nie, to nie może być prawda... Wpatrywaliśmy się w siebie. Przejechałam po nim wzrokiem. Nie wierzyłam własnym oczom.
- Mia. - wyszeptał ponownie i opuścił wzrok.
- Mario... - do moich oczu zaczęły napływać łzy. To był Goetze. Wychudzony, blady i pozbawiony życia Mario. On jest chory. Ma raka. Umiera? Nie, to nie może być prawda. Może dlatego był taki... inny?
- Mia. Przepraszam. - powiedział tylko i wstał.
- Czy ty... jesteś chory? - zapytałam, a głos łamał mi się tak bardzo, że w połowie musiałam wziąć głęboki wdech.
- Tak. Umieram Heaven. Dlatego to wszystko robiłem. Próbowałem odrzucać ciebie ode mnie. Byłem w tym wszystkim niezdecydowany, bo ja ciebie kocham. Bolała mnie myśl, że w ten sposób cię krzywdzę, ale jeszcze bardziej bolało mnie to, że za niedługo mnie tu nie będzie, a ty na pewno będziesz po mnie płakać. Nie chciałem, żebyś to robiła. Miałaś już nigdy mnie nie spotkać. - zaczął płakać, a ja razem z nim. Tracę go. Przez jego chorobę.
- Jaki to rak?
- Białaczka. - to słowo ugrzęzło gdzieś w powietrzu i huczało w mojej głowie. Białaczka. Podeszłam do niego i przytuliłam. Odwzajemnił uścisk z jeszcze większą pasją. Czułam jego bliskość. Jego bicie serca. Czułam jak jego łzy lądują na moich włosach.
- Tak mi przykro. - szepnęłam. Czemu tak jest? Człowiek, który ma tyle przed sobą, ma ludzi, na których mu zależy, umiera... Każdy dzień przybliża go do jego ostatniej godziny. - Czy są jakieś szanse?
- Na to, że przeżyje? - mruknęłam potwierdzając. - Tak. Ale są mniejsze od dni, które mi zostały Mia. - w tym momencie przestałam się hamować. Płakałam? Nie, ryczałam. Czułam jak ból rozdziera moje wnętrzności.
- Nie możesz umrzeć. Słyszysz nie możesz! - ujęłam w ręce jego twarz. - Nie możesz mnie zostawić... Samą.
- Przepraszam Księżniczko. Ja już to robię...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Przepraszam. Musiałam Kochane. Nie lubię ckliwych opowiastek o miłości. Tak miało być i musi być. Trzymajcie się cieplutko.
Cathy xxx
sobota, 20 grudnia 2014
poniedziałek, 15 grudnia 2014
Rozdział 9
Dom, słodki dom! Rzuciłam się na łóżko i przykryłam głowę poduszkami. Zaczęłam myśleć o tym co działo się przez te kilka dni. Mario. Tylko on siedział mi w głowie. Wypuściłam głośno powietrze. Mia uspokój się, przecież on nie jest dla ciebie... Miłość jest do dupy, albo tylko ja mam takiego pecha. Nagle usłyszałam kroki i po chwili w moim pokoju pojawił się Mats. Ściągnął moje poduszki z motywem kwiatów z mojej głowy i usiadł koło mnie.
- Więc, co chcesz? - zapytałam, a on przytulił mnie mocno. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo tego potrzebowałam. Ciepła i miłości brata. Mojego ukochanego, starszego brata.
- Lubisz Cathy, prawda?
- Twoją dziewczynę? Bardzo, a co? - zapytałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Szczęście, czy widzę ogromne, nieprzejednane szczęście?
- Zostaniesz ciocią. - zakrztusiłam się powietrzem. Mats jest w ciąży... Nie stop. Cathy jest w ciąży. Ale Mats jakby nie patrzeć zostanie ojcem. Cieszyć się, czy współczuć ich przyszłemu dzieciakowi? - To cudownie. - przytuliłam mocno brata. - Ale czy nie jesteście za młodzi? Nie jesteście małżeństwem. Nie martwicie się, że będą o was huczały gazety? - zadawałam nerwowo pytania.
- Nie. Mia, zaufaj mi.
- Więc, co chcesz? - zapytałam, a on przytulił mnie mocno. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo tego potrzebowałam. Ciepła i miłości brata. Mojego ukochanego, starszego brata.
- Lubisz Cathy, prawda?
- Twoją dziewczynę? Bardzo, a co? - zapytałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Szczęście, czy widzę ogromne, nieprzejednane szczęście?
- Zostaniesz ciocią. - zakrztusiłam się powietrzem. Mats jest w ciąży... Nie stop. Cathy jest w ciąży. Ale Mats jakby nie patrzeć zostanie ojcem. Cieszyć się, czy współczuć ich przyszłemu dzieciakowi? - To cudownie. - przytuliłam mocno brata. - Ale czy nie jesteście za młodzi? Nie jesteście małżeństwem. Nie martwicie się, że będą o was huczały gazety? - zadawałam nerwowo pytania.
- Nie. Mia, zaufaj mi.
~*~
- Hej Heaven. - przywitał się ze mną i pocałował mnie w policzek. Od naszego ostatniego pocałunku między nami jest napięta atmosfera. Omijaliśmy się szerokim łukiem do teraz. Zaprosił mnie wczoraj na kawę. Musiałam się zgodzić. Gdy miłość puka i zaprasza cię na koniec świata zawsze się zgadzaj.
- Cześć. - usiedliśmy i zamówiliśmy kofeinowe napoje. Założyłam nogę na nogę i zaczęłam mieszać kawę, do której uprzednio wsypałam cukier i nalałam mleko. - Czemu pożerasz mnie wzrokiem, Mario? - zapytałam, gdy zauważyłam, że Goetze spogląda na mnie czujnie i rozdziera mnie tymi jego brązowymi oczami.
- Lubię czasami popatrzeć na piękno, a moja znajomość z tobą tylko mi to ułatwia. - powiedział, a ja zarumieniłam się. Czy on właśnie powiedział mi komplement? Zaczęłam płonąć. Czułam ciepło na moich policzkach. Oczy świeciły mi się. Nie potrafiłam się na niczym skupić. Czemu tak bardzo zareagowałam na jego zwykły, uprzejmy komplement?
- Nie sądzę, żebyś miał rację.
- Mam. Mia ja... ja muszę ci coś powiedzieć. - chwycił moją rękę i spojrzał mi prosto w oczy. Czułam, że coś się dzieje. Dreszcze przeszły po moich plecach. - Może to dziwne po tym wszystkim co się stało w Polsce, ale ja już dłużej tak nie mogę... - przerwał w takim momencie. Czy on chce do cholery podtrzymywać jakąś dramaturgię całej tej sytuacji? Mój żołądek zrobił fikołka. - My nie możemy być nikim innym oprócz przyjaciół. Kocham cię jak siostrę i nie mógłbym z tobą być. Przepraszam. - dopowiedział, puścił moją dłoń i po porostu wyszedł. Poczułam wielką gulę w gardle, powoli zaczęło do mnie wszystko docierać. Każde jego słowo, które przyswoi mój mózg, bolało bardziej niż poprzednie. Zaczęłam łkać. Wybiegłam z tej cholernej kawiarni. Biegłam przed siebie, tylko to robiłam. Gdy znalazłam się w małym lasku, klęknęłam na ziemi i zaczęłam ryczeć, bo płaczem nie można było tego nazwać. Waliłam rękami o drzewa. Nie musiał dawać mi nadziei, a może to ja jestem zbyt krucha i inaczej rozumiałam jego intencje? Nie potrafiłam racjonalnie myśleć. Poszłam w stronę domu Lei. Zdzwoniłam, a po chwili otworzyła mi. Cała zapłakana rzuciłam się jej w ramiona. Już nic nie będzie takie same, Muszę coś zmienić w swoim życiu. Zmienię fryzurę, wizerunek, sposób bycia, a może i miejsce zamieszkania... Chcę stąd zniknąć i nie być tą samą Mią Hummels.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sia bum tss. Hej, część i czołem Pysiaczki :) Napisałam mega niepozytywny rozdział, a się cieszę. Przepraszam :'( Jeszcze cztery dni i... WOLNE, a potem święta <3 Postaram się dodać jeszcze jakiś rozdział do Wigilii. A teraz żegnam się z Wami czule i serdecznie. Trzymajcie się cieplutko :*
- Cześć. - usiedliśmy i zamówiliśmy kofeinowe napoje. Założyłam nogę na nogę i zaczęłam mieszać kawę, do której uprzednio wsypałam cukier i nalałam mleko. - Czemu pożerasz mnie wzrokiem, Mario? - zapytałam, gdy zauważyłam, że Goetze spogląda na mnie czujnie i rozdziera mnie tymi jego brązowymi oczami.
- Lubię czasami popatrzeć na piękno, a moja znajomość z tobą tylko mi to ułatwia. - powiedział, a ja zarumieniłam się. Czy on właśnie powiedział mi komplement? Zaczęłam płonąć. Czułam ciepło na moich policzkach. Oczy świeciły mi się. Nie potrafiłam się na niczym skupić. Czemu tak bardzo zareagowałam na jego zwykły, uprzejmy komplement?
- Nie sądzę, żebyś miał rację.
- Mam. Mia ja... ja muszę ci coś powiedzieć. - chwycił moją rękę i spojrzał mi prosto w oczy. Czułam, że coś się dzieje. Dreszcze przeszły po moich plecach. - Może to dziwne po tym wszystkim co się stało w Polsce, ale ja już dłużej tak nie mogę... - przerwał w takim momencie. Czy on chce do cholery podtrzymywać jakąś dramaturgię całej tej sytuacji? Mój żołądek zrobił fikołka. - My nie możemy być nikim innym oprócz przyjaciół. Kocham cię jak siostrę i nie mógłbym z tobą być. Przepraszam. - dopowiedział, puścił moją dłoń i po porostu wyszedł. Poczułam wielką gulę w gardle, powoli zaczęło do mnie wszystko docierać. Każde jego słowo, które przyswoi mój mózg, bolało bardziej niż poprzednie. Zaczęłam łkać. Wybiegłam z tej cholernej kawiarni. Biegłam przed siebie, tylko to robiłam. Gdy znalazłam się w małym lasku, klęknęłam na ziemi i zaczęłam ryczeć, bo płaczem nie można było tego nazwać. Waliłam rękami o drzewa. Nie musiał dawać mi nadziei, a może to ja jestem zbyt krucha i inaczej rozumiałam jego intencje? Nie potrafiłam racjonalnie myśleć. Poszłam w stronę domu Lei. Zdzwoniłam, a po chwili otworzyła mi. Cała zapłakana rzuciłam się jej w ramiona. Już nic nie będzie takie same, Muszę coś zmienić w swoim życiu. Zmienię fryzurę, wizerunek, sposób bycia, a może i miejsce zamieszkania... Chcę stąd zniknąć i nie być tą samą Mią Hummels.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sia bum tss. Hej, część i czołem Pysiaczki :) Napisałam mega niepozytywny rozdział, a się cieszę. Przepraszam :'( Jeszcze cztery dni i... WOLNE, a potem święta <3 Postaram się dodać jeszcze jakiś rozdział do Wigilii. A teraz żegnam się z Wami czule i serdecznie. Trzymajcie się cieplutko :*
Subskrybuj:
Posty (Atom)