Znowu cały dzień ślęczałam nad książkami. Przygotowywałam się do olimpiady matematycznej. Postanawiałam zrobić sobie chwilę przerwy. Wzięłam do ręki kubek z moją ulubioną herbatą. Uwielbiłam jej delikatny, malinowy smak. Usiadłam na moim parapecie i wyglądnęłam zza okno. Kogo zobaczyłam? Mario, ale był jakiś taki inny... Rozmawiał z kimś przez telefon. Był wściekły. Czyli już wszystko wiem... Rozmawiał z Ann. Ostatnio strasznie grała mu na nerwach, zresztą nie tylko mu... Odłożył telefon i spojrzał w moją stronę. Pomachałam mu i uśmiechnęłam się. Wzięłam do ręki mój market i zaczęłam pisać na kartce mojego zeszytu.
- Wszystko w porządku? - napisałam i obróciłam zeszyt w jego stronę.
- Niezupełnie. - odpisał.
- Ann?
- Tak... - odpisał. To pisanie było naszym sposobem porozumiewania się. Mieszkaliśmy bardzo blisko siebie. Poza tym po co wydawać kasę na smsy, skoro można do siebie pisać?
- Przykro mi. - napisałam i zrobiłam smutną minę. On tylko wzruszył ramionami. To był ten moment. Mogę mu teraz to powiedzieć. Powoli kreśliłam litery na kartce. Każda musiała być idealna. Gdy skończyłam uniosłam głowę. Go już nie było, a okno było zasłonięte roletami... Znów uniosłam zeszyt i pewnie Mario zobaczyłby co jest tam napisane, ale, jak wcześniej wspominałam, on opuścił te miejsce. Co było napisane na tajemniczej kartce? "Kocham Cię" Tak! To prawda! Kocham go, ale on jest z AK. To nie miałoby sensu. Ona jest ładna, a ja? Jestem zwykłą kujonką, której trafił się wspaniały przyjaciel jak ślepej kurze ziarnko grochu. Ona ubiera krótkie spódniczki, a ja wolę zwykły T-shirt. Ona nosi szpilki, a ja trampki. Ona jest chirliderką, a ja jestem członkiem klubu naukowego... Tak cholernie się różnimy. A z kim jest Marioś? Z nią, a nie ze mną. Zwykłą szarą myszką, która zawsze żyła w cieniu swoich przyjaciół... Czy dla takich osób jak ja jest pisana miłość? To wszystko jest tak strasznie skomplikowane. On tak często mówił mi, że bycie z nią go przerasta! To czemu on jeszcze z nią jest?! Czasami go nie rozumie...
- Hej siostra! - krzyknął Mats i położył się obok mnie. - Co jest Heaven? Jakaś taka smutna jesteś...
- Nic mi nie jest. - powiedziałam i uśmiechnęłam się. Bo niby co mu miałam powiedzieć? "Wiesz brat, kocham Mario, a on jest z Ann!". Ta... To nie byłby dobry pomysł. - Muszę się jeszcze pouczyć. - powiedziałam i spojrzałam na niego wymownie.
- Myślałem, że pooglądamy jakiś film, ja za dawnych lat... - zrobił zawiedzioną minę. Czemu on mi to robi?
- No dobra, ale ja chcę pizzę. - odpowiedziałam, a Mats mnie przytulił.
- To co? "Titanic"? - zapytał.
- Jak ty mnie dobrze znasz!
_________________________________________________________________________________
_________________________________________________________________________________
Hejo! Prolog napisany! Od razu muszę napomnąć, że opowiadanie jest inspirowane piosenką i samym teledyskiem do tej piosenki "You Belong With Me" Taylor Swift. Ubóstwiam tę piosenkę <3
