Rozdział 10

Minął miesiąc. Mario przepadł jak kamień w wodzie. Nikt nie wie gdzie jest, a nawet jeśli tak to milczą jak zaklęci. Chciałabym wiedzieć to, mimo tego co mi zrobił. Martwię się. Nigdy tak nie znikał. Dzisiaj razem z Leą pracujemy w szpitalu w związku z projektem szkolnym. Pomagamy i rozmawiamy z ludźmi, którzy leżą na oddziale onkologi. Rak. Coś strasznego... Niszczy twoje życie po kawałku. Czasami dłużej, a czasami szybko. Ból. Nie tylko fizyczny, ale też psychiczny. Po godzinie słuchanie tego jak ci ludzie cierpią musiałam wyjść na świeże powietrze. Usiadłam na ławce obok kogoś, kto najwyraźniej spał. Biedny chłopak. Nie widziałam dokładnie jego twarzy. Po chwili podskoczył na ławce i zaczął mamrotać. Po jego policzkach płynęły łzy.
- Halo. - próbowałam go obudzić. Po kilku minutach. Otworzył zapłakane oczy i szepnął "Mia". To sprawiło, że moje serce zabiło mocniej. Chłopak spojrzał na mnie. Nie, to nie może być prawda... Wpatrywaliśmy się w siebie. Przejechałam po nim wzrokiem. Nie wierzyłam własnym oczom.
- Mia. - wyszeptał ponownie i opuścił wzrok.
- Mario... - do moich oczu zaczęły napływać łzy. To był Goetze. Wychudzony, blady i pozbawiony życia Mario. On jest chory. Ma raka. Umiera? Nie, to nie może być prawda. Może dlatego był taki... inny?
- Mia. Przepraszam. - powiedział tylko i wstał.
- Czy ty... jesteś chory? - zapytałam, a głos łamał mi się tak bardzo, że w połowie musiałam wziąć głęboki wdech.
- Tak. Umieram Heaven. Dlatego to wszystko robiłem. Próbowałem odrzucać ciebie ode mnie. Byłem w tym wszystkim niezdecydowany, bo ja ciebie kocham. Bolała mnie myśl, że w ten sposób cię krzywdzę, ale jeszcze bardziej bolało mnie to, że za niedługo mnie tu nie będzie, a ty na pewno będziesz po mnie płakać. Nie chciałem, żebyś to robiła. Miałaś już nigdy mnie nie spotkać. - zaczął płakać, a ja razem z nim. Tracę go. Przez jego chorobę.
- Jaki to rak?
- Białaczka. - to słowo ugrzęzło gdzieś w powietrzu i huczało w mojej głowie. Białaczka. Podeszłam do niego i przytuliłam. Odwzajemnił uścisk z jeszcze większą pasją. Czułam jego bliskość. Jego bicie serca. Czułam jak jego łzy lądują na moich włosach.
- Tak mi przykro. - szepnęłam. Czemu tak jest? Człowiek, który ma tyle przed sobą, ma ludzi, na których mu zależy, umiera... Każdy dzień przybliża go do jego ostatniej godziny. - Czy są jakieś szanse?
- Na to, że przeżyje? - mruknęłam potwierdzając. - Tak. Ale są mniejsze od dni, które mi zostały Mia. - w tym momencie przestałam się hamować. Płakałam? Nie, ryczałam. Czułam jak ból rozdziera moje wnętrzności.
- Nie możesz umrzeć. Słyszysz nie możesz! - ujęłam w ręce jego twarz. - Nie możesz mnie zostawić... Samą.
- Przepraszam Księżniczko. Ja już to robię...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Przepraszam. Musiałam Kochane. Nie lubię ckliwych opowiastek o miłości. Tak miało być i musi być. Trzymajcie się cieplutko.
Cathy xxx

Rozdział 9

Dom, słodki dom! Rzuciłam się na łóżko i przykryłam głowę poduszkami. Zaczęłam myśleć o tym co działo się przez te kilka dni. Mario. Tylko on siedział mi w głowie. Wypuściłam głośno powietrze. Mia uspokój się, przecież on nie jest dla ciebie... Miłość jest do dupy, albo tylko ja mam takiego pecha. Nagle usłyszałam kroki i po chwili w moim pokoju pojawił się Mats. Ściągnął moje poduszki z motywem kwiatów z mojej głowy i usiadł koło mnie.
- Więc, co chcesz? - zapytałam, a on przytulił mnie mocno. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo tego potrzebowałam. Ciepła i miłości brata. Mojego ukochanego, starszego brata.
- Lubisz Cathy, prawda?
- Twoją dziewczynę? Bardzo, a co? - zapytałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Szczęście, czy widzę ogromne, nieprzejednane szczęście?
- Zostaniesz ciocią. - zakrztusiłam się powietrzem. Mats jest w ciąży... Nie stop. Cathy jest w ciąży. Ale Mats jakby nie patrzeć zostanie ojcem. Cieszyć się, czy współczuć ich przyszłemu dzieciakowi? - To cudownie. - przytuliłam mocno brata. - Ale czy nie jesteście za młodzi? Nie jesteście małżeństwem. Nie martwicie się, że będą o was huczały gazety? - zadawałam nerwowo pytania.
- Nie. Mia, zaufaj mi.

~*~

- Hej Heaven. - przywitał się ze mną i pocałował mnie w policzek. Od naszego ostatniego pocałunku między nami jest napięta atmosfera. Omijaliśmy się szerokim łukiem do teraz. Zaprosił mnie wczoraj na kawę. Musiałam się zgodzić. Gdy miłość puka i zaprasza cię na koniec świata zawsze się zgadzaj.
- Cześć. - usiedliśmy i zamówiliśmy kofeinowe napoje. Założyłam nogę na nogę i zaczęłam mieszać kawę, do której uprzednio wsypałam cukier i nalałam mleko. - Czemu pożerasz mnie wzrokiem, Mario? - zapytałam, gdy zauważyłam, że Goetze spogląda na mnie czujnie i rozdziera mnie tymi jego brązowymi oczami.
- Lubię czasami popatrzeć na piękno, a moja znajomość z tobą tylko mi to ułatwia. - powiedział, a ja zarumieniłam się. Czy on właśnie powiedział mi komplement? Zaczęłam płonąć. Czułam ciepło na moich policzkach. Oczy świeciły mi się. Nie potrafiłam się na niczym skupić. Czemu tak bardzo zareagowałam na jego zwykły, uprzejmy komplement?
- Nie sądzę, żebyś miał rację.
- Mam. Mia ja... ja muszę ci coś powiedzieć. - chwycił moją rękę i spojrzał mi prosto w oczy. Czułam, że coś się dzieje. Dreszcze przeszły po moich plecach. - Może to dziwne po tym wszystkim co się stało w Polsce, ale ja już dłużej tak nie mogę... - przerwał w takim momencie. Czy on chce do cholery podtrzymywać jakąś dramaturgię całej tej sytuacji? Mój żołądek zrobił fikołka. - My nie możemy być nikim innym oprócz przyjaciół. Kocham cię jak siostrę i nie mógłbym z tobą być. Przepraszam. - dopowiedział, puścił moją dłoń i po porostu wyszedł. Poczułam wielką gulę w gardle, powoli zaczęło do mnie wszystko docierać. Każde jego słowo, które przyswoi mój mózg, bolało bardziej niż poprzednie. Zaczęłam łkać. Wybiegłam z tej cholernej kawiarni. Biegłam przed siebie, tylko to robiłam. Gdy znalazłam się w małym lasku, klęknęłam na ziemi i zaczęłam ryczeć, bo płaczem nie można było tego nazwać. Waliłam rękami o drzewa. Nie musiał dawać mi nadziei, a może to ja jestem zbyt krucha i inaczej rozumiałam jego intencje? Nie potrafiłam racjonalnie myśleć. Poszłam w stronę domu Lei. Zdzwoniłam, a po chwili otworzyła mi. Cała zapłakana rzuciłam się jej w ramiona. Już nic nie będzie takie same, Muszę coś zmienić w swoim życiu. Zmienię fryzurę, wizerunek, sposób bycia, a może i miejsce zamieszkania... Chcę stąd zniknąć i nie być tą samą Mią Hummels.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sia bum tss. Hej, część i czołem Pysiaczki :) Napisałam mega niepozytywny rozdział, a się cieszę. Przepraszam :'( Jeszcze cztery dni i... WOLNE, a potem święta <3 Postaram się dodać jeszcze jakiś rozdział do Wigilii. A teraz żegnam się z Wami czule i serdecznie. Trzymajcie się cieplutko :*
    

Rozdział 8

- Żałośni są ci ludzie, którzy to porażce nie odczuwają bólu. - powiedziałam, a ona spojrzał na mnie pytająco, ale ja nie miałam czasu na tłumaczenie znaczenia tych słów. - Ból zawsze można uśmierzyć. - zaczęłam przybliżać jego wargi do moich, gdy nagle poczułam jego dłonie na mojej tali. Podniósł mnie tak, że nogami oplotłam jego brzuch. Oparł mnie o drzewo i zachłannie wbił się w moje usta. Całował mnie z taką pasją, że gdyby mnie nie trzymał to na pewno bym upadła, bo moje nogi trzęsły się nieziemsko. Gdy odsunął jego twarz od mojej, spojrzał mi głęboko w oczy i delikatnie mnie odstawił.

- Przepraszam. - powiedział po chwili milczenia. 

- Nie masz za co, to ja cię sprowokowałam. - odpowiedziałam zażenowana tą sytuacją. Co ja sobie wyobrażałam? Że rzuci mi się w ramiona i będziemy wiecznie razem? To nie jest bajka, to jest prawdziwe życie. Mia, nie żyjesz w komedii romantycznej, żyjesz w komedii drugiej klasy. 

- Zapomnijmy o tym. - odpowiedział i zaczął się kierować w stronę domu babci. Eh, czy szczęśliwe zakończenia naprawdę są tylko w książkach i filmach?

~*~

Siedziałam na ganku i piłam jakąś obrzydliwie gorzką herbatę. Co chwilę po moich policzkach leciały łzy, które tworzyły na nich"wodne drogi". Mocno okryłam się kocem, bo na dworze było cholernie zimno. Miałam czerwone uszy i nos. 

- Mia. - powiedział zaspany głos za mną. - Czemu nie śpisz i tutaj siedzisz?

- Nie wiem babciu. - odpowiedziałam i wybuchłam strumieniem łez.

- Kochanie, nie płacz. - przytuliła mnie do siebie i szeptała do ucha. Przy niej czułam się jak mała dziewczynka z dwoma kucykami, które wolno opadają na moje ramiona. - Co się stało Mia?

- Ja go kocham. - odpowiedziałam łkając. 

- Serduszko, to widać. Mario nie jest dla ciebie tylko przyjacielem, nieprawdaż? - pokiwałam twierdząco głową i jeszcze bardziej zaczęłam płakać. - Kochanie przestań płakać. On też czuje do ciebie coś więcej, to widać w jego oczach. - widać? Naprawdę? Czy jego oczy cieszą się gdy mnie widzą? Czy uśmiechają się, gdy z nim rozmawiam? Czy są nieobecne, gdy o mnie myśli? Nie widzę tego. - Jeszcze kiedyś zatańczę na waszym ślubie. - powiedziała i uśmiechnęła się serdecznie. Tak bardzo chciałabym w to wierzyć babciu. 

~*~

- Mia. Ja nie chcę do Dortmundu. - zaczęła jęczeć Lea. Tak, to już jutro wracamy do domu. Do ciepłego domku, w którym znowu zatopię się w moich podręcznikach. Do domu, w którym powitają mnie uśmiechnięci rodzice i wnerwiający Mats. Do domu, w którym o pomoc w nauce będzie prosiła mnie przebiegła Ann...

- A ja niby chcę? - zapytałam.

- Tak, chcesz. - no miała rację. W Poznaniu działo się dużo, zbyt dużo. 

- A pan Walter? - zapytałam i zamknęłam moją walizkę.

- Jestem z nim umówiona w piątek. - westchnęła i opadła na łóżko.

- I nie chcesz wracać?! - nie rozumiałam jej.

- Nie mam nowych ciuchów i kosmetyków, a na spotkanie z nim muszę być idealna. Poza tym trochę się cykam. - powiedziała szczerze. Nie myście sobie, że ona jest powierzchowną materialistką. Ona lubi być idealna. 

- Nie martw się. Pójdziemy do centrum.

- Kocham cię Mia. - powiedziała i przytuliła mnie. Szkoda, że robisz to jako jedyna.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! :) Ósemka. Krótka, ale jest. Jutro do szkoły :'( Te cztery dni minęły za szybko!

Rozdział 7

Mario z Damianem wrócili dwie godziny później. Goetze był cały przemoczony i zły jak osa, za to mój kuzyn tryskał energią, a na jego bladej twarzy pojawił się wielki uśmiech.
- E, Mario? Co ci się stało? - zapytała Lea i przejechała wzrokiem po jego sylwetce. - Wpadłeś do jeziora?
- Jakbyś tam była. - odpowiedział i poszedł zmienić ciuchy. Lea uśmiechnęła się szerzej od Damiana i włączyła czajnik.
- Gdzie byliście na tych rybach? - zapytałam i usiadłam na kanapie, obok kuzyna.
- Tam gdzie chodziliśmy z dziadkiem. - odpowiedział i mina mu zrzedła. Wracał ponury Damian. Nie dziwiłam mu się. Dziadek był dla niego kimś ważnym, był jego mentorem. Gdy umarł dwa lata temu Damian bardzo to przeżywał, ale mimo wszystko starał się być szczęśliwy. Dla niego, dla dziadka. Nasza rozmowa na tym się urwała. Zaczęliśmy spoglądać tępo w wyłączony telewizor. Naszą ciszę przerwał Mario.
- Tyle się namęczyłem, żeby nic nie złowić. - odparł zrezygnowany, a na moją twarz wkradł się radosny uśmiech.

~*~

Angel gadała już chyba godzinę z Richard`em. Rzeczywiście ma słodki irlandzki akcent. Siedziałam na moim łóżku i próbowałam czytać, ale moją głowę zaprzątało tysiąc myśli. Co miał znaczyć ten sen? 

- Mia! Idziesz ze mną na spacer? - zawołał Mario z parteru. Szybko odpowiedziałam twierdząco. Ubrałam kurtkę, nałożyłam czapkę i rękawiczki, a następnie owinęłam szyję ciepłym szalem. Zeszłam na dół. Goetze już na mnie czekał. Wyglądał tak słodko w grubej kurtce. Jak miś. Grrr Mia, o czym ty myślisz? On nie jest dla ciebie.

- Chodźmy. - powiedziałam i już po chwili byliśmy na dworze. Mario złapał moją rękę i szliśmy w ciszy. Wdychałam zapach jego perfum, ukradkiem spoglądając na jego twarz, która wyglądała niemal bajecznie w świetle księżyca. 

- Zagrajmy w pytania. Tak jak kiedyś. - pokiwałam twierdząco głową, na jego propozycję. 

- Zaczynaj. - powiedziałam szeptem i czekałam na jego pytanie.

- Całowałaś się kiedyś? - zapytał. Zaskoczył mnie. Cholera jasna. Tak całowałam się. Raz. Z nim.

- Tak. - wyszeptałam, niemal niesłyszalnie.

- Nie słyszę. - powiedział przekornie.

- Tak. - odpowiedziałam głośniej, a on spojrzał na mnie pytająco. Nie pamięta. 

- Z kim? - zapytał. 

- Teraz moja kolej. - odparłam i pokazałam mu język. On zaśmiał się i pokręcił głową. - Co z tobą i Ann? - gdy zadałam to pytanie uśmiech zniknął z jego twarzy, a na jego miejscu pojawił się grymas obrzydzenia.

- Nic. Ona mnie nie kocha. Jestem narzędziem w jej dłoniach. Ona jest chytra i potrafi to wykorzystać. Owinęła mnie wokół swojego palca, pobawiła się i zostawiła. - odpowiedział, a po jego policzku spłynęła łza, którą otarłam. Przystanęliśmy na chwilę. - Jestem żałosny. - dodał i przygryzł dolną wargę.

- Nie jesteś. 

- Mia, jestem. - opuścił wzrok. Podniosłam jego głowę, tak aby patrzył mi prosto w oczy. 

- Żałośni są ci ludzie, którzy to porażce nie odczuwają bólu. - powiedziałam, a ona spojrzał na mnie pytająco, ale ja nie miałam czasu na tłumaczenie znaczenia tych słów. - Ból zawsze można uśmierzyć. - zaczęłam przybliżać jego wargi do moich, gdy nagle...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hejo! :) Siódemka napisana, a Cat ma dobry czas :D Cały czas się uśmiecham. Moje życie chyba zaczyna zbaczać na dobrą drogę. A co tam u Was, moje Pszczółki? :*    

  

Rozdział 6

Obudziłam się i od razu przypomniałam sobie każdą chwilę ze wczorajszego wieczora. Ten pocałunek cały czas tkwił w mojej głowie. Szkoda, że Mario nie będzie go pamiętał, a może to lepiej?
- Wody. - wychrypiał głos z drugiego końca pokoju. Tak, to Lea, a przynajmniej to co z niej zostało. Rzuciłam jej butelkę wody i aspirynę. Gdzie to znalazłam? W jej torebce... - Dzięki. - jęknęła i popiła aspirynę wodą.
- Proszę. - powiedziałam wesoło i poszłam do łazienki. Szybko się ogarnęłam i poszłam do pokoju Mario. Piłkarz jeszcze spał. Wskoczyłam na niego i przytuliłam go.
- Ała. - jęknął i przewrócił się na drugi bok.
- Wstawaj! Szkoda dnia. - krzyknęłam mu do ucha i pocałowałam go w policzek. 
- Nigdy nie byłaś piana, że tak mnie męczysz? - zapytał z uśmiechem na ustach. 
- Nie. - Mario sięgnął po butelkę wody, nie zrzucając mnie przy tym z jego brzucha. Napił się i przytulił mnie do swojego nagiego torsu. Było mi tak dobrze, a w moim brzuchu szalało stado dzikich motyli. Miałam ochotę go pocałować, ale nie mogłam, on przecież nie pamięta wczorajszego zbliżenia...
- Całowaliśmy się wczoraj? - zapytał, a moje oczy prawie wyszły mi z orbit. Przełknęłam głośno ślinę i poczułam zimny pot na moich plecach.
- Emmm, ehhh, no wiesz... - gubiłam się w tym co mówię. Mój język wił się jak wąż nie pozwalając mi mówić jasno i zwięźle. A może ja tego nie chciałam? Nie chciałam, żeby się dowiedział. Nie chciałam, żeby nasza przyjaźń się skończyła. Nie chciałam, żeby myślał o mnie, jako o zakochanej idiotce. Po prostu nie chciałam, żeby pamiętał.
- Robiliśmy to. Cholera. - przytulił mnie mocniej, a ja schowałam się pod kołdrą jak mała dziewczynka. - Wiesz, że zakazany owoc smakuje najlepiej, Księżniczko? - zapytał i odkrył kołdrę. Spojrzał na mnie i odgarnął moje niesforne kosmyki, które plątały się na mojej twarzy jak źdźbła zboża. Przejechał palcem po mojej górnej wardze i pocałował mnie lekko. Z każdym ułamkiem sekundy pogłębiał pocałunek, a moje podbrzusze szalało. Czułam się przez chwilę jakby w niebie. Gdy nasze wargi się rozłączyły spojrzał mi głęboko w oczy. - Kocham cię, Heaven. Mia, ja szaleję na twoim punkcie. Lubię twój charakter, ubóstwiam twój wygląd, kocham cię całą. Chcę być twoim księciem na białym koniu. Chcę być twoim wybawicielem. Wystarczy, że powiesz tak. Powiedz je Skarbie.
- Tak. - wyszeptałam i zamknęłam oczy.

~*~

- Mia! Czemu robisz dzióbek przez sen? - wołała Lea, a ja spadłam z łóżka. To był tylko sens? Cholera! Było tak pięknie, idealnie... za dobrze. Mia, przecież ciebie nie może spotkać nic miłego. 

- Czemu tak krzyczysz? - zapytałam i pomasowałam obolałe kolano. - Nie masz czego robić o... - próbowałam zlokalizować zegarek.

- 10:29? - zapytała i pokazała mi wygaszacz komórki. 

- Już jest tak późno! Babcia mnie zabije.

- Nie bój żaby. Pojechała o 8 na całodniową wycieczką z klubu książki, a Damian razem z Mario pojechali na ryby? - że co? Mario, Damian, ryby? Będzie trup.

- Ok... Zaczyna się robić ciekawiej. Czemu pojechali wędkować? - zapytałam i przebrałam się w jakieś ciuchy.

- Nie wiem. Twój kuzyn zaproponował, to Mario nie śmiał odmówić. - powiedziała i wzruszyła ramionami, po czym pokazała mi odpalonego Facebooka. - Patrz kto do mnie napisał! - krzyknęła podekscytowana.

- Richard Walter. To ten kapitan koszykarzy? - zapytałam i przewinęłam ich rozmowę. Lea przytaknęła, a ja skończyłam czytać ich wiadomości. - On cię chyba podrywa.

- Właśnie! Rich mnie podrywa. Przystojniak z drużyny koszykarzy. Och! Widziałaś jaką on ma klatę? A jakie włosy. Tę blond czuprynę nie można pomylić z żadną inną. A te niebieskie tęczówki. I śnieżnobiały uśmiech. Albo jego irlandzki akcent, w którym kocha się cała szkoła. Chryste Panie, on jest idealny. Czemu wszyscy mężczyźni tacy nie są?

- Bo gdy on stał w kolejce po urodę, to oni pchali się do okienka z mądrością. - zaśmiałam się.

- Miał średnią 4,73. - odpowiedziała z przekąsem, a ja otworzyłam szeroko buzię.

- Ok, zwracam honor. 

- Będzie mój. Myślę, że mu się podobam. Ponoć nie każdej pisze, że jest śliczna i mądra. - uśmiechnęła się sama do siebie i złożyła nogę na nogę w geście tryumfu. Po feriach będzie ciekawie.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! Napisałam coś takiego i nie wiem czy jest to dobre, ale cóż. Moje problemy prywatne powoli znikają. Poza tym mam więcej czasu dla siebie i dla was, bo zaniechałam ciągłego uczenia się (Jej!)

I patrzcie co znalazłam ^^ Już zamówiłam i nie mogę się doczekać kiedy przeczytam!