Rozdział 5

- Nie wierzę, że to jest twoje ulubione miejsce. - powiedział Mario i jeszcze raz przejechał wzrokiem budynek.
- Życie. - wzruszyłam ramionami, a on zaśmiał się. - Wiesz jaką tutaj serwują gorącą czekoladę! Poezja.
- Zabrałaś nas do jakieś kawiarni, kiedy w Poznaniu jest pewnie dużo klubów? - zapytała Lea i zrobiła facepalma. Pokręciłam teatralnie oczami i weszliśmy do środka. Zamówiliśmy gorącą czekoladę i usiedliśmy w rogu kafejki. Piliśmy powoli i rozglądaliśmy się. Na ścianach wisiały jakieś stare zdjęcia. Były bardzo ładne. Lubię takie starocie.
- Rzeczywiście pychota. - powiedział Mario i uśmiechnął się.
- Fajnego masz wąsa. - zaśmiałam się, a on wytarł twarz chusteczką. - A tobie smakuje? - zapytałam Leę, a ta przytaknęła. - A tak marudziliście.
- A możemy iść dzisiaj do jakiegoś kubu? Proszę, proszę! Mam niedobór imprez. - westchnęła, a ja zaśmiałam się. Ona naprawdę bardzo dużo imprezuje. Dwie imprezy na tydzień to minimum jeśli o nią chodzi.
- Ok, możecie iść. Dam Wam adres, pokaże jak dojechać...
- Idziesz z nami. - dopowiedział Goetze i ułożył usta w cienką linię. Zawsze tak robi jak coś chce.
- Nie chcę, nie mogę, nie lubię...
- Idziesz. - odpowiedział uparcie i upił łyk gorącej czekolady.
- No dobra. - niechętnie wypowiedziałam te dwa słowa, a Mario i Lea uśmiechnęli się od ucha do ucha.

~*~

- Panie i panowie, przed wami Mia Delilah Hummels. - powiedziała niczym komentator boksu i wskazała na mnie Lea. W myślach śmiałam się z jej "występu". Wyszłam zza drzwi, ubrana w jakąś krótką czerwoną sukienkę i buty na koturnie. Angel wyprostowała mi włosy i wyglądałam... inaczej. Zrobiła mi mocny makijaż. Czułam się obnażona i zasłonięta jednocześnie. Dziwne uczucie.

- Wow. Ślicznie wyglądasz. - powiedziała Mario i uśmiechnął się, przejeżdżając po mnie wzrokiem. Czułam jak moje policzki zaczynają mnie piec.
- Dziękuję. - odpowiedziałam i chwyciłam kluczyki do samochodu. Pożegnaliśmy się z babcią i wyszliśmy na dwór.
- Może zadzwonimy po taksówkę. - zaproponowała Lea i założyła ręce na piersi, bardziej otulając się kurtką.
- Nie mam zamiaru pić. - odpowiedziałam, a Angel pokręciła teatralnie oczami. Nie lubię alkoholu. Nawet na mojej osiemnastce nic nie wypiłam. Zajęłam miejsce kierowcy i poprawiłam moją sukienkę. Czy ona naprawdę miała być taka krótka?

~*~

- "Kiedyś was znajdę, znajdę was. Bo w końcu znajdę, jestem coraz bliże." Normalnie to śpiewał Reus siostrze swojej byłej na parapetówce. Zgadnijcie co miał na myśli! - mówił Mario i śmiał się. Troszkę się upił... Co ja mówię! Zalał się za przeproszeniem w trzy dupy!

- Chyba wiem co! - a teraz Lea. Ona też wlewała w siebie te drinki. - Idę tańczyć. - powiedziała i zniknęła w tłumie.

- Świetnie. - och ta ironia.

- Naprawdę ładnie wyglądasz. - przygryzł dolną wargę i oparł głowę na dłoni. - Gdybyś nie była dla mnie jak siostra, to kto wie... - czy on właśnie to powiedział?! Pomińmy fakt, że traktuje mnie jak siostrę (pewnie sporo młodszą). 

- Um. Ok. - odpowiedziałam niepewnie i zaczęłam bawić się telefonem. 

- Jesteś ładna.

- A ty piany i nie wiesz co mówisz.

- Ponoć piani ludzie mówią prawdę. - odpowiedział i zakaszlał. Upił kolejny łyk drinka. - Jak chodziliśmy do podstawówki, ty do 5 klasy, a ja do 6, to byłem w tobie szczeniacko zakochany. - dodał, a ja nagle zapomniałam jak się oddycha. Wyprostowałam się i wzięłam głęboki wdech.

- Dalej mi się podobasz. Wiesz? Słodko się rumienisz, masz taki fajny zadarty nosek, zajebiście seksowne nogi i jesteś taka mądra. Kręcisz mnie Heaven. - teraz to w ogóle zapomniałam o wszystkich funkcjach życiowych, próbowałam oddychać miarowo, ale mój oddech był krótki i urywany. 

- Pocałuj mnie. - co ty powiedziałaś Mia?! Poniosło mnie. A co jeśli on się na mnie przez to obrazi. Nie musiałam długo czekać na jego reakcję. Po krótkiej chwili wpił się w moje usta. Chyba średnio mi wyszło, no ale to był mój pierwszy pocałunek... Boże! Jak ja jestem żałosna!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hejo! :) Mam nadzieję, że rozdział się podobał. Według mnie jest słaby :/        

Rozdział 4

Razem z Damianem jechałyśmy do Poznania. Najpierw zakupy, a potem mamy odebrać Goetze`ego z dworca. Przejechałam dłonią po włosach, a Damian popatrzył na mnie krzywo.
- Co? - zapytałam oschle. On jest jakiś dziwny.
- Trzymaj dłonie na kierownicy, a nie włoski sobie poprawiasz. - odrzekł jeszcze bardziej sucho, a następnie włożył do uszu słuchawki i puścił jakąś obrzydliwą muzykę, którą nawet ja słyszałam. Resztę drogi przebyliśmy w całkowitym milczeniu. Znam Poznań równie dobrze jak Dortmund. Zaparkowałam przed jakimś marketem. Podzieliliśmy się na dwie grupy, dobrze wiecie jakie. Angel i ja poszłyśmy poszukać składników na dzisiejszą kolację, a Damian siedział na tyłku przed jakimś sklepem z książkami. Kusiło mnie, żeby do niego zajrzeć, bo uwielbiam książki, ale one są napisane po polsku, a ja zdecydowanie wolę czytać po niemiecku. Chodziłyśmy między półkami z żywnością i wybierałyśmy zapisane wcześniej na kartce starego zeszytu produkty. Gdy miałyśmy wszystko poszłyśmy do kasy. Jakoś dogadałam się moim koślawym polskim z kasjerką i już po kilku minutach byłyśmy przy Damianie. Teraz kierunek dworzec. Mój kuzyn szybko spakowała produkty do bagażnika i odwiózł wózek na specjalne miejsce. Szybko dojechałam na dworzec. 14:53 za kilka minut powinien tu być pociąg Mario. Usiedliśmy na jakieś ławce, która był przyozdobiona płatkami śniegu. Po kwadransie podszedł do nas uśmiechnięty Goetze, który ciągnął za sobą walizkę.
- Hej! - przywitał się z nami i przytulił mnie i Leę, a Damianowi uścisnął dłoń. Poszliśmy do mojego samochodu i wcisnęliśmy walizkę piłkarza, pomiędzy zakupami. - Nigdy więcej nie jadę nigdzie pociągiem. To gorsze niż jeżdżenie autobusem. - jęknął Goetze i rozciągnął się. - Wszystko mnie boli.
- Weź już nie marudź. - zaśmiała się Lea. - Babcia Heaven ma zajebiście wygodne łóżka. - to prawda. Moja babcia ma chyba najbardziej komfortowe łóżka na świecie.
- Umm miło. - odpowiedział sprośnie i poruszył brwiami. Damian przewrócił oczami i oparł się o szybę. Z nim jest coś źle.

~*~ 

- Przepyszny obiad proszę pani. - powiedział uśmiechnięty Mario i upił łyk kompotu. Babcia uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

- Możesz mówić do mnie "babciu" chłopcze. - odpowiedziała, a ja uśmiechnęłam się słysząc to. Czyż to nie urocze? Hy?

- Dobrze. 

- Co macie zamiar zrobić jutro? - zapytała babcia, a ja dobrze wiedziałam, gdzie mam zamiar ich jutro zawieźć. Moje ulubione miejsce. 

- Mam dla nich niespodziankę babciu. - odpowiedziałam tajemniczo, a babcia wypowiedziała tylko porozumiewawcze "Aha" i mrugnęła do mnie. - A dzisiaj oglądamy film! - zaproponowałam ochoczo i uśmiechnęłam się do Mario.

- Ok. Jaki? - usłyszałam głos Lei. Uśmiechnęłam się w myślach i przejechałam dłonią po policzku. 

- Długi. - odpowiedziałam żartem. - Zobaczycie później. - szybko posprzątaliśmy w kuchni i już po chwili włożyliśmy do mikrofalówki popcorn. Każdy wziął swoją porcję i butelkę coli. Usiedliśmy na kanapie przed telewizorem, który najlepsza lata ma zdecydowanie za sobą. Wyciągnęłam z torebki "tajemniczą płytę" i pomachałam nią przed Mario i Leą.

- "Gwiazd naszych wina". Awww uwielbiam ten film. - powiedziała zadowolona Angel i przykryła się kocem. 

- A ja go nie widziałem. - odpowiedział urażony Mario.

- Ja też. - usiadłam między nimi i przykryłam się tym samym kocem co Mario. Odpaliłam film i wzięłam do ręki moją miskę popcornu. Po jakimś czasie film się skończył, a ja z chusteczką higieniczną w dłoni, opierałam głowę na ramieniu Goetze`ego. Lea zasnęła w połowie filmu. No cóż przecież już raz go widziała.

- Nie płacz już. - zagadnął Mario i wytarł mi policzki swoim dłońmi. - Nie lubię, gdy jesteś smutna. - znów to dziwne uczucie w brzuchu. Zastanawialiście się kiedyś dlaczego właśnie w takich momentach czujecie to "coś" w brzuchu i czym to jest spowodowane? 

- Jasne. - uśmiechnęłam się i wyprostowałam nogi. - Czemu nie spędzasz tych ferii z Ann? - musiałam zadać mu te pytanie, nurtuje mnie od wczoraj.

- Bo wolę z tobą. A poza tym ona chciała zabrać tam bikini! - oburzył się i pokiwał z dezaprobatą głową.

- Ciekawe czemu wpadła na taki pomysł? - udawałam zdziwienie.

- Och no weź. Ona wcale nie jest głupia, ona ma po prostu bujną wyobraźnię i oryginalne pomysły. - próbował udawać poważnego, ale po chwili wybuchnął śmiechem.

- Yup. Na pewno. Może lepiej, że tam nie pojechaliście. Wiesz. Lądujecie. Ann bierze swój bagaż podręczny. Wychodzi z samochodu i takie: "O Mario, popatrz! Oni chyba wiedzieli, że u nas jest zima, dlatego nasypali tu imitację śniegu!" - udawałam głos AK, a Mario znów parsknął śmiechem.

- Wiem, że nie jest idealna, ale nie można mieć wszystkiego. - masz rację. Ja nie mogę mieć ciebie.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! Czwórkę oddaję w Wasze ręce :) A teraz coś z innej beczki. Shinji do nas wraca <3 Przypominają mi się moje początki w kibicowaniu. To było tak dawno temu. Siedem lat? Chyba już z tyle będzie. Jak ten czas szybko leci... Jeszcze pamiętam jak Kuba, Piszczu i Robert przychodzili do Borussii, jaka ja wtedy byłam szczęśliwa, że Polacy będą grali w Dortmundzie, a teraz to jest zupełnie inna drużyna. Inni ludzie, inna gra... Boże mówię jak jakiś czterdziestoletni kibic xD Dość wspominek. Pa :*     

Rozdział 3

- Masz wszystko? - zapytał Mats i włożył moją walizkę do samochodu.
- Yup. Przecież wiesz, że wczoraj sprawdzałam dwa razy. - powiedziałam lekko zirytowana. Zobaczyłam Leę, która ciągnęła za sobą wielką walizkę. Jak Mats zmieści to do bagażnika? Widocznie nie doceniam mojego brata. Mats wepchnął walizkę i otarł pot z czoła. Przytuliłam Leę i pożegnałam się z bratem i rodzicami, a potem razem z Angel wpakowałyśmy się do samochodu.
- Jedziemy na polską wieś. Umcia umica! - zawyła Lea i zrobiła "falę".
- Tak, jedziemy na polskie zadupie. - jęknęłam, a Lea popatrzyła na mnie dziwnie.
- Mia, jakie słownictwo. - udawała oburzoną, ale na jej twarzy malował się uśmiech.
- Och Lea świętoszka. Dobra. Jedziemy, bo do jutra tam nie dojedziemy.

~*~

Po kilku godzinach jazdy byłyśmy pod domem mojej babci. Zapukałyśmy do drzwi, a w framudze pojawił się najpierw mój kuzyn, a potem babcia. 

- Ojej, Mia, witaj Kochanie! - powiedziała uśmiechnięta babcia i przytuliła mnie mocno, trochę za mocno. 

- Cześć babciu. - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się życzliwie. - To Lea. - przedstawiłam przyjaciółkę, a babcia od razu ją przytuliła.
- Jakie wy jesteście duże. Damian weź ich walizki. - poleciła mojemu kuzynowi. - Przygotowałam dla was pokój na górze. Damianek za moment przyniesie wam do niego walizki.
- To może ja mu pomogę. - zaproponowałam, ale Damian stwierdził, że da radę. Po kilkunastu minutach razem z Leą rozpakowywałyśmy nasze rzeczy.
- Mario pojechał do Hiszpanii z Ann? - zapytała, a ja przytaknęłam. Pojechali wczoraj. Ann myśli, że będzie się tam prażyła na plaży. Sorry, ale to ten sam kontynent, ta sama półkula, a AK nie myśli, o ile w ogóle ma czym. - Wiesz, że wzięła letnie ciuchy. Ktoś pomagał jej w wyborze. - zrobiła złowrogą minę.
- Kocham cię. - powiedziałam przez śmiech, a Lea uniosła ręce w geście tryumfu.
- Wiedziałam, że zawsze mam genialne pomysły!
- Kłóciłabym się.
- Ej. A tak w ogóle, to co my tutaj będziemy robić?
- Byłaś kiedyś na wsi? - Lea pokręciła przecząco głową. - Plan jest taki. Zwalić robotę na Damiana i pozwiedzać Poznań. - zaśmiałam się.
- Hym, ciekawy plan. - nagle usłyszałyśmy dzwonek mojego telefonu. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie Mario. Nacisnęłam zieloną słuchawkę.
- Słucham cię Goetze. - powiedziałam żartobliwie.
- Odwołano nam wyjazd do Hiszpanii. - powiedział zadowolony? Z czego on się cieszy! Przegapił wakacje w "słonecznej" Hiszpanii z Ann.
- I związku z tym postanowiłeś zadzwonić do mnie, gdyż...?
- Chciałbym do was dołączyć. - zrobił chwilę przerwy, jakby dawał mi do zrozumienia, że wystarczy jedno moje słowa i on będzie obok mnie pijąc gorącą herbatę w zimowe wieczory. - O ile to nie problem.
- Nie żaden problem. Babcia ma naprawdę olbrzymi dom. - powiedziałam wesoło. To, że woli spędzić ferie ze mną niż z Ann cieszyło mnie. Poczułam motylki w brzuchu.
- To świetnie. Będę jutro. Mam już bilety na pociąg. Pa. - cmoknął do telefonu. To takie urocze.
- Pa. - rozłączyłam się i przygryzłam dolną wargę. Dopiero teraz zauważyłam Leę przy moim prawym uchu.
- Będzie śmiesznie. - powiedziała i wcisnęła swoją walizkę pod łóżko.
- Przede wszystkim będzie miło.

~*~

Gdy siedzieliśmy przy stole w jadalni, opowiedziałam babci o przyjeździe Mario. Ta ucieszyła się i powiedziała, że musimy jutro koniecznie pójść do marketu kupić składniki na jutrzejszą kolację.

- A co tam u ciebie Damian? - zapytałam kuzyna, a ten skrzywił się i wziął łyk herbaty.

- Nic ciekawego. Skończyłem szkołę i pracuję w fabryce. - powiedział i wlepił wzrok w swój talerz zupy. Co było w niej takiego ciekawego? Może na jej powierzchni unosił się podejrzanie długi makaron?

- Fajnie. - powiedziała Lea, próbując przerwać ciszę.

- Ta. - Damian tym razem wlepił wzrok w obraz po jego prawej. Co się z nim stało? Kiedyś jadaczka mu się nie zamykała, a teraz z trudem można wyciągnąć od niego jakiekolwiek informacje. 

- Dziękujemy babciu za smaczną kolację. - powiedziałam i razem z Leą, po długich namowach, posprzątałyśmy naczynia. Rozmawiałyśmy przy tym bardzo dużo. - Pokażę ci co najbardziej lubię w tym miejscu, ale to dopiero pojutrze. - zagadnęłam, a Lea uśmiechnęła się i włożyła sztućce do szafki. 

- Czemu Mario? - zapytała ni stąd ni zowąd. To pytanie było... trudne. Po czym poznajemy, że kogoś kochamy?

- Nie wiem. To tak jakbyś pytała czemu oddychamy. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej. Trójka napisana, wena jest, czas ucieka. Postaram się napisać jeszcze dwa/trzy rozdziały przed pierwszym, a potem zależy od mojego planu lekcji. Liceum to nie przelewki, niestety... :/ Mam nadzieję, że rozdział się podobał, ja lecę na mecz. Pa :*        

Rozdział 2

- F-E-R-I-E! - krzyknął Mario i zaczął tańczyć jakiś dziwny taniec.
- Tak. Są ferie i co z tego? - odpowiedziałam i wzięłam do ręki "Złodziejkę książek". Miałam zamiar trochę poczytać, ale Goetze mi nie pozwalał.
- Jesteś inna. - stwierdził i usiadł obok mnie.
- Inna znaczy lepsza? - zapytałam z przekąsem i oparłam się o niego. Wdychałam perfumy, które dałam mu na urodziny. Przy nim czułam się taka bezpieczna. Czemu on nie czuje do mnie tego samego?
- Inna znaczy zwykła. - w tym momencie coś we mnie pękło. Poczułam dziwne ukłucie w brzuchu. Zwykła? Tyle może o mnie powiedzieć?! Że jestem zwykła?!
- Zwykła... - wyszeptałam i odsunęłam się od niego. - Muszę iść do Lei.
- Oh, jasne. Ja muszę razem z Mitch`em iść na SIP. - odpowiedział szybko i narzucił na siebie swoją kurtkę. Pożegnałam się z nim i po chwili sama wyszłam z domu. Weszłam do domu przyjaciółki bez pukania, tak jak zawsze. Minęłam jej mamę, której powiedziałam zwykłe "Dzień dobry" i wparowałam do pokoju Angel. W pokoju unosiły się dźwięki piosenek One Direction. Lea jest wielką fanką chłopaków z 1D. Szczerze mówiąc mają nawet fajne piosenki.
- Hej! - przekrzykiwałam muzykę. Lea obróciła się w moją stronę i uśmiechnęła się uroczo.
- Zamknij się. Za chwilę będzie solówka Niall`a. - na chwilę się przymknęłam i też posłuchałam solo bożyszcza nastolatek.
- "Her boyfriend's a dick.
He brings a gun to school
And he'd simply kick
My ass if he knew the truth
He lives on my block
And he drives an Iroc
But he doesn't know who I am
And he doesn't give a damn about me" - wokół rozbrzmiewał seksowny głos. Mia! O czym ty myślisz? Ghr.
- Ok. Możesz mówić. - powiedziała i przyciszyła muzykę.
- Mario powiedział mi, że jestem inna. - powiedziałam, a Lea już zaczęła otwierać buzię. - Jestem zwykła. - Angel równie szybko zamknęła usta i zrobiła podkówkę. - Swoją drogą fajna piosenka.
- Trochę o was. - uśmiechnęła się do podłogi.
- Fajnie, że tak myślisz. Kto jest tym "nastoletnim frajerem"? - zapytałam ironicznie.
- Nie obraź się, ale ty.
- Nie no spoko. Masz rację. - westchnęłam i dalej słuchałam. Jakby nie patrzeć, ewentualnie posłuchać piosenka kończy się happy endem.
- Wiesz co jest w pierwszej zwrotce? - zapytała Lea z chytrym uśmiechem. - "Her name is Noel
I have a dream about her
She rings my bell
I got gym class in half an hour
Oh how she rocks
In Keds and tube socks
But she doesn't know who I am
And she doesn't give a damn about me" - zaśpiewała i zaczęła się śmiać. No tak. Zmieńmy imię bohatera, rodzajniki damskie na męskie i będzie o nas. Też zaczęłam się śmiać.
- Naprawdę sądzisz, że podnieca mnie Mario w podkolanówkach i tenisówkach?
- Tak. A wiesz co się jeszcze zgadza? - pokręciłam przecząco głową. - "Her's boyfriend a dick." a właściwie "His girlfriend's is dick".
- Sądzisz, że Ann to kutas? - zapytałam i podniosłam prawą brew.
- Nie do końca. Sądzę, że jest suką. - znowu zaczęłyśmy się śmiać. Pójdziemy za to do piekła. Chociaż, czy za mówienie prawdy można dostać karę? Yup, nie można.

~*~

- Jesteś na mnie zła? - zapytał chyba po raz tysięczny Mario. Tak jestem. Ale moja zwyczajność nie pozwala na powiedzenie mu tego. No bo jak zwykła dziewczyna może powiedzieć gwieździe Bundesligi, że jest na nią cholernie zła.

- Nie. - tylko na tyle stać moją zwyczajną osobę, na jakże zwyczajne "nie".

- A więc, gdzie jedziesz na ferie?

- Do babci z Polski. 

- Masz rodzinę w Polsce? - zadziwił się Mario.

- Yup. Babcia mieszka w takiej małej wsi pod Poznaniem. A ty co robisz?

- Jadę z Ann do Hiszpanii. - mogłam się tego spodziewać.

- Fajnie.

- Yhy. - westchnął, jakby był zasmucony, a może on nie chce z nią jechać? Co ja gadam? Przecież są razem. A może Lea miała rację i AK jest rasową suką? Wcale by mnie to nie zdziwiło.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! Napisałam bardzo szybko. Miałam pomysł, wenę i kopa motywacyjnego, także powstało to. Kolejny raz na moim blogu jest wzmianka o 1D? Czy ja popadam w One Direction Infection? O.o

Przy okazji piosenka, która pojawiła się w tym rozdziale nie jest chłopaków, ale pojawił się ich cover.

Rozdział 1

- Mia! - krzyczał Mario, ale ja nie słyszałam jego nawoływania, ponieważ miałam słuchawki na uszach. Słuchałam mojej ulubionej piosenki i nuciłam sobie pod nosem. - Heaven! Gdzie mi uciekasz? - zapytał Mario i przytulił mnie. Szybko zdjęłam słuchawki i wrzuciłam je do torby.
- Do szkoły gamoniu. - powiedziałam i dałam mu lekkiego kuksańca.
- Eee tam za niedługo ferie zimowe! - stwierdził i uśmiechnął się. Boże, jak ja kocham jego uśmiech... - Idziemy po Leę?
- Tak. - odpowiedziałam i równym krokiem pokierowaliśmy się w stronę domu przyjaciółki. Angel już na nas czekała.
- Hejka papużki wy moje! - powiedziała i dała mi całusa w policzek. Lea zawsze nazywała nas papużkami. Hym... ciekawe dlaczego?
- Hej! - powiedzieliśmy wspólnie. Wtedy spostrzegliśmy blask fleszy. Jakiś paparazzie robił nam zdjęcia. Kurczę, że też Mario nie może być zwykłym chłopakiem. Ale czy taki zwykły Goetze tak bardzo by mnie pociągał?

~*~

Siedziałam na lekcji matematyki i spoglądałam tempo na zeszyt. Malowałam sobie na nim serduszka, a w każdym sercu było napisane "M+M". Chyba domyślacie się o co chodzi. Matematyczka mówiła coś o pierwiastkowaniu, czy coś... Nudziło mnie to, bo matematykę miałam w jednym paluszku. Zamknęłam mój zeszyt i rozejrzałam się po klasie. Mario jak zwykle siedział w jednej ławce z Langerakiem. Small coś pisał, a Mitch bawił się długopisem. Marioś na chwilę oderwał wzrok od kartki i spojrzał na mnie. Uśmiechnął się, a po chwili poczułam, że coś uderza mnie w głowę. Był to liścik od Mario. Na nasze nieszczęście Panna Zimmer zauważyła to. Mia masz przerąbane...

- Mia, Mario do dyrektora! - krzyknęła. Spojrzałam na nią błagalnie, ale ta tylko spiorunowała mnie wzrokiem. No to teraz o szóstce z maty możesz pomarzyć. Wyszliśmy razem z Mario. Zobaczyłam, że Lea i Ann dziwnie się nam przyglądały, a Mitch nawet nie zauważył zniknięcia Mario. Kierowałam już swoje kroki w stronę gabinetu dyrektora.

- Ej Mia! Co ty robisz? - zapytał zdziwiony.
- Idę do dyrektora.
- Nie mówisz chyba poważnie?! Zwijamy się stąd. W końcu była to ostatnia lekcja. - odpowiedział i złapał mnie za rękę. Wyszliśmy ze szkoły i zaczęliśmy chodzić bez celu po mieście. Nie odzywaliśmy się do siebie. Nagle zadzwonił mój telefon. Szybko odebrałam.
- Hej Mia! Jak było u dyrektora? - zapytała Lea.
- Nie byliśmy u tego gamonia.
- Oj Heaven niegrzeczna się zrobiłaś! Co byś powiedziała na małą imprezę u mnie? - zapytała, ale było to chyba pytanie retoryczne.
- Nie mogę. Muszę się uczyć. - powiedziałam i usłyszałam ciche westchnięcie Angel.
- Ok. Powiedz małemu.
- Dobra. Pa. - odpowiedziałam i rozłączyłam się. Mario spojrzał na mnie dziwnie. - Lea zaprasza cię na imprezę u niej.
- Kiedy?
- Dzisiaj.
- Rozumiem, że nie idziesz?
- Dobrze rozumiesz.

~*~

Siedziałam znowu sama w pokoju, po uszy obładowana książkami, a z domu obok dudniła głośna muzyka. Jęknęłam i przetarłam oczy zewnętrzną częścią dłoni. Wstałam z łóżka i podeszłam do lustra. Westchnęłam gdy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam strasznie. Miałam na sobie stare dresy Mats`a i wielkie okulary, dzięki, którym lepiej widzę wieczorem. Miałam wory pod oczami. Moje policzki i czoło były czerwone. Mario miałby kochać kogoś takiego jak ja? Wzięłam prysznic i przebrałam się w piżamę. Usiadłam na parapecie i wzięłam do ręki pierwszą lepszą książkę. Padło na "Gwiazd naszych wina". Dostałam ją od Lei na moje ostatnie urodziny i do tej pory leżała samotnie na najwyższej półce. Otworzyłam pierwszą stronę i całkowicie wciągnęłam się w historię Hazel i Gusa. Po dwustu stronach wycierałam nos i policzki od płaczu. Pieprzony Green, potrafi skubaniec pisać.
- Hej Mia. Nie płacz. - do mojego pokoju wpadła mama i stanęła obok parapetu. Przytuliła mnie.
- Mamo, to tylko przez tę książkę. Jest naprawdę bardzo emocjonalna. Pełna uczuć i refleksji. Kto wie co by było, gdyby oboje nie byli chorzy.
- Hym. Brzmi zachęcająco. Jak ją przeczytaj to mi ją podrzuć. - mrugnęła do mnie i podążyła w stronę drzwi. - Jakby co, to kolacja będzie gotowa za 10 minut. - powiedziała przed wyjściem.
- Ok. - krzyknęłam za nią i dalej pogrążyłam się w lekturze.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Nie wiem co mnie napadło, ale postanowiłam pod nagłym przypływem weny, coś tu nabazgrać, więc o to i jest pierwszy rozdział :)