wtorek, 26 sierpnia 2014

Rozdział 1

- Mia! - krzyczał Mario, ale ja nie słyszałam jego nawoływania, ponieważ miałam słuchawki na uszach. Słuchałam mojej ulubionej piosenki i nuciłam sobie pod nosem. - Heaven! Gdzie mi uciekasz? - zapytał Mario i przytulił mnie. Szybko zdjęłam słuchawki i wrzuciłam je do torby.
- Do szkoły gamoniu. - powiedziałam i dałam mu lekkiego kuksańca.
- Eee tam za niedługo ferie zimowe! - stwierdził i uśmiechnął się. Boże, jak ja kocham jego uśmiech... - Idziemy po Leę?
- Tak. - odpowiedziałam i równym krokiem pokierowaliśmy się w stronę domu przyjaciółki. Angel już na nas czekała.
- Hejka papużki wy moje! - powiedziała i dała mi całusa w policzek. Lea zawsze nazywała nas papużkami. Hym... ciekawe dlaczego?
- Hej! - powiedzieliśmy wspólnie. Wtedy spostrzegliśmy blask fleszy. Jakiś paparazzie robił nam zdjęcia. Kurczę, że też Mario nie może być zwykłym chłopakiem. Ale czy taki zwykły Goetze tak bardzo by mnie pociągał?

~*~

Siedziałam na lekcji matematyki i spoglądałam tempo na zeszyt. Malowałam sobie na nim serduszka, a w każdym sercu było napisane "M+M". Chyba domyślacie się o co chodzi. Matematyczka mówiła coś o pierwiastkowaniu, czy coś... Nudziło mnie to, bo matematykę miałam w jednym paluszku. Zamknęłam mój zeszyt i rozejrzałam się po klasie. Mario jak zwykle siedział w jednej ławce z Langerakiem. Small coś pisał, a Mitch bawił się długopisem. Marioś na chwilę oderwał wzrok od kartki i spojrzał na mnie. Uśmiechnął się, a po chwili poczułam, że coś uderza mnie w głowę. Był to liścik od Mario. Na nasze nieszczęście Panna Zimmer zauważyła to. Mia masz przerąbane...
- Mia, Mario do dyrektora! - krzyknęła. Spojrzałam na nią błagalnie, ale ta tylko spiorunowała mnie wzrokiem. No to teraz o szóstce z maty możesz pomarzyć. Wyszliśmy razem z Mario. Zobaczyłam, że Lea i Ann dziwnie się nam przyglądały, a Mitch nawet nie zauważył zniknięcia Mario. Kierowałam już swoje kroki w stronę gabinetu dyrektora.
- Ej Mia! Co ty robisz? - zapytał zdziwiony.
- Idę do dyrektora.
- Nie mówisz chyba poważnie?! Zwijamy się stąd. W końcu była to ostatnia lekcja. - odpowiedział i złapał mnie za rękę. Wyszliśmy ze szkoły i zaczęliśmy chodzić bez celu po mieście. Nie odzywaliśmy się do siebie. Nagle zadzwonił mój telefon. Szybko odebrałam.
- Hej Mia! Jak było u dyrektora? - zapytała Lea.
- Nie byliśmy u tego gamonia.
- Oj Heaven niegrzeczna się zrobiłaś! Co byś powiedziała na małą imprezę u mnie? - zapytała, ale było to chyba pytanie retoryczne.
- Nie mogę. Muszę się uczyć. - powiedziałam i usłyszałam ciche westchnięcie Angel.
- Ok. Powiedz małemu.
- Dobra. Pa. - odpowiedziałam i rozłączyłam się. Mario spojrzał na mnie dziwnie. - Lea zaprasza cię na imprezę u niej.
- Kiedy?
- Dzisiaj.
- Rozumiem, że nie idziesz?
- Dobrze rozumiesz.

~*~

Siedziałam znowu sama w pokoju, po uszy obładowana książkami, a z domu obok dudniła głośna muzyka. Jęknęłam i przetarłam oczy zewnętrzną częścią dłoni. Wstałam z łóżka i podeszłam do lustra. Westchnęłam gdy zobaczyłam swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam strasznie. Miałam na sobie stare dresy Mats`a i wielkie okulary, dzięki, którym lepiej widzę wieczorem. Miałam wory pod oczami. Moje policzki i czoło były czerwone. Mario miałby kochać kogoś takiego jak ja? Wzięłam prysznic i przebrałam się w piżamę. Usiadłam na parapecie i wzięłam do ręki pierwszą lepszą książkę. Padło na "Gwiazd naszych wina". Dostałam ją od Lei na moje ostatnie urodziny i do tej pory leżała samotnie na najwyższej półce. Otworzyłam pierwszą stronę i całkowicie wciągnęłam się w historię Hazel i Gusa. Po dwustu stronach wycierałam nos i policzki od płaczu. Pieprzony Green, potrafi skubaniec pisać.
- Hej Mia. Nie płacz. - do mojego pokoju wpadła mama i stanęła obok parapetu. Przytuliła mnie.
- Mamo, to tylko przez tę książkę. Jest naprawdę bardzo emocjonalna. Pełna uczuć i refleksji. Kto wie co by było, gdyby oboje nie byli chorzy.
- Hym. Brzmi zachęcająco. Jak ją przeczytaj to mi ją podrzuć. - mrugnęła do mnie i podążyła w stronę drzwi. - Jakby co, to kolacja będzie gotowa za 10 minut. - powiedziała przed wyjściem.
- Ok. - krzyknęłam za nią i dalej pogrążyłam się w lekturze.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Nie wiem co mnie napadło, ale postanowiłam pod nagłym przypływem weny, coś tu nabazgrać, więc o to i jest pierwszy rozdział :)

3 komentarze:

  1. Dopiero co znalazłam tego bloga. Chcę więcej i więcej. Strasznie podoba mi się to opowiadanie.
    Mam nadzieję, że Mario i Mia będą wreszcie razem.
    Dodaj szybciutko następny rozdział.
    Plooose =)

    Ps. Zapraszam w wolnej chwili do mnie. Twoja opinia jest dla mnie ważna.http://koszmarwniebo.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam malutką prośbę. Dodałabyś opcje obserwatorów. Bo chce być na bieżąco.
      Ploose =)
      Oczywiście jeśli to nie problem.

      Usuń
    2. Dziękuję za te miłe komentarze :) Dodałam już obserwatorów, także możesz już na bieżąco śledzić moje wypociny ;) Jeżeli mowa o kolejny rozdziale, to już biorę się do pisania, a Twojego bloga mam zamiar przeczytać w najbliższym czasie, bo jak wiemy jedyną z wielu rzeczy jaką nie możemy kupić jest czas, niestety :/ Jedak obiecuję, że gdy tylko przeczytam "Złodziejkę książek" to wezmę się za Twoją historię. Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe.
      Pozdrawiam cieplutko
      Cathy :*

      Usuń