Rozdział 8

- Żałośni są ci ludzie, którzy to porażce nie odczuwają bólu. - powiedziałam, a ona spojrzał na mnie pytająco, ale ja nie miałam czasu na tłumaczenie znaczenia tych słów. - Ból zawsze można uśmierzyć. - zaczęłam przybliżać jego wargi do moich, gdy nagle poczułam jego dłonie na mojej tali. Podniósł mnie tak, że nogami oplotłam jego brzuch. Oparł mnie o drzewo i zachłannie wbił się w moje usta. Całował mnie z taką pasją, że gdyby mnie nie trzymał to na pewno bym upadła, bo moje nogi trzęsły się nieziemsko. Gdy odsunął jego twarz od mojej, spojrzał mi głęboko w oczy i delikatnie mnie odstawił.

- Przepraszam. - powiedział po chwili milczenia. 

- Nie masz za co, to ja cię sprowokowałam. - odpowiedziałam zażenowana tą sytuacją. Co ja sobie wyobrażałam? Że rzuci mi się w ramiona i będziemy wiecznie razem? To nie jest bajka, to jest prawdziwe życie. Mia, nie żyjesz w komedii romantycznej, żyjesz w komedii drugiej klasy. 

- Zapomnijmy o tym. - odpowiedział i zaczął się kierować w stronę domu babci. Eh, czy szczęśliwe zakończenia naprawdę są tylko w książkach i filmach?

~*~

Siedziałam na ganku i piłam jakąś obrzydliwie gorzką herbatę. Co chwilę po moich policzkach leciały łzy, które tworzyły na nich"wodne drogi". Mocno okryłam się kocem, bo na dworze było cholernie zimno. Miałam czerwone uszy i nos. 

- Mia. - powiedział zaspany głos za mną. - Czemu nie śpisz i tutaj siedzisz?

- Nie wiem babciu. - odpowiedziałam i wybuchłam strumieniem łez.

- Kochanie, nie płacz. - przytuliła mnie do siebie i szeptała do ucha. Przy niej czułam się jak mała dziewczynka z dwoma kucykami, które wolno opadają na moje ramiona. - Co się stało Mia?

- Ja go kocham. - odpowiedziałam łkając. 

- Serduszko, to widać. Mario nie jest dla ciebie tylko przyjacielem, nieprawdaż? - pokiwałam twierdząco głową i jeszcze bardziej zaczęłam płakać. - Kochanie przestań płakać. On też czuje do ciebie coś więcej, to widać w jego oczach. - widać? Naprawdę? Czy jego oczy cieszą się gdy mnie widzą? Czy uśmiechają się, gdy z nim rozmawiam? Czy są nieobecne, gdy o mnie myśli? Nie widzę tego. - Jeszcze kiedyś zatańczę na waszym ślubie. - powiedziała i uśmiechnęła się serdecznie. Tak bardzo chciałabym w to wierzyć babciu. 

~*~

- Mia. Ja nie chcę do Dortmundu. - zaczęła jęczeć Lea. Tak, to już jutro wracamy do domu. Do ciepłego domku, w którym znowu zatopię się w moich podręcznikach. Do domu, w którym powitają mnie uśmiechnięci rodzice i wnerwiający Mats. Do domu, w którym o pomoc w nauce będzie prosiła mnie przebiegła Ann...

- A ja niby chcę? - zapytałam.

- Tak, chcesz. - no miała rację. W Poznaniu działo się dużo, zbyt dużo. 

- A pan Walter? - zapytałam i zamknęłam moją walizkę.

- Jestem z nim umówiona w piątek. - westchnęła i opadła na łóżko.

- I nie chcesz wracać?! - nie rozumiałam jej.

- Nie mam nowych ciuchów i kosmetyków, a na spotkanie z nim muszę być idealna. Poza tym trochę się cykam. - powiedziała szczerze. Nie myście sobie, że ona jest powierzchowną materialistką. Ona lubi być idealna. 

- Nie martw się. Pójdziemy do centrum.

- Kocham cię Mia. - powiedziała i przytuliła mnie. Szkoda, że robisz to jako jedyna.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! :) Ósemka. Krótka, ale jest. Jutro do szkoły :'( Te cztery dni minęły za szybko!

Rozdział 7

Mario z Damianem wrócili dwie godziny później. Goetze był cały przemoczony i zły jak osa, za to mój kuzyn tryskał energią, a na jego bladej twarzy pojawił się wielki uśmiech.
- E, Mario? Co ci się stało? - zapytała Lea i przejechała wzrokiem po jego sylwetce. - Wpadłeś do jeziora?
- Jakbyś tam była. - odpowiedział i poszedł zmienić ciuchy. Lea uśmiechnęła się szerzej od Damiana i włączyła czajnik.
- Gdzie byliście na tych rybach? - zapytałam i usiadłam na kanapie, obok kuzyna.
- Tam gdzie chodziliśmy z dziadkiem. - odpowiedział i mina mu zrzedła. Wracał ponury Damian. Nie dziwiłam mu się. Dziadek był dla niego kimś ważnym, był jego mentorem. Gdy umarł dwa lata temu Damian bardzo to przeżywał, ale mimo wszystko starał się być szczęśliwy. Dla niego, dla dziadka. Nasza rozmowa na tym się urwała. Zaczęliśmy spoglądać tępo w wyłączony telewizor. Naszą ciszę przerwał Mario.
- Tyle się namęczyłem, żeby nic nie złowić. - odparł zrezygnowany, a na moją twarz wkradł się radosny uśmiech.

~*~

Angel gadała już chyba godzinę z Richard`em. Rzeczywiście ma słodki irlandzki akcent. Siedziałam na moim łóżku i próbowałam czytać, ale moją głowę zaprzątało tysiąc myśli. Co miał znaczyć ten sen? 

- Mia! Idziesz ze mną na spacer? - zawołał Mario z parteru. Szybko odpowiedziałam twierdząco. Ubrałam kurtkę, nałożyłam czapkę i rękawiczki, a następnie owinęłam szyję ciepłym szalem. Zeszłam na dół. Goetze już na mnie czekał. Wyglądał tak słodko w grubej kurtce. Jak miś. Grrr Mia, o czym ty myślisz? On nie jest dla ciebie.

- Chodźmy. - powiedziałam i już po chwili byliśmy na dworze. Mario złapał moją rękę i szliśmy w ciszy. Wdychałam zapach jego perfum, ukradkiem spoglądając na jego twarz, która wyglądała niemal bajecznie w świetle księżyca. 

- Zagrajmy w pytania. Tak jak kiedyś. - pokiwałam twierdząco głową, na jego propozycję. 

- Zaczynaj. - powiedziałam szeptem i czekałam na jego pytanie.

- Całowałaś się kiedyś? - zapytał. Zaskoczył mnie. Cholera jasna. Tak całowałam się. Raz. Z nim.

- Tak. - wyszeptałam, niemal niesłyszalnie.

- Nie słyszę. - powiedział przekornie.

- Tak. - odpowiedziałam głośniej, a on spojrzał na mnie pytająco. Nie pamięta. 

- Z kim? - zapytał. 

- Teraz moja kolej. - odparłam i pokazałam mu język. On zaśmiał się i pokręcił głową. - Co z tobą i Ann? - gdy zadałam to pytanie uśmiech zniknął z jego twarzy, a na jego miejscu pojawił się grymas obrzydzenia.

- Nic. Ona mnie nie kocha. Jestem narzędziem w jej dłoniach. Ona jest chytra i potrafi to wykorzystać. Owinęła mnie wokół swojego palca, pobawiła się i zostawiła. - odpowiedział, a po jego policzku spłynęła łza, którą otarłam. Przystanęliśmy na chwilę. - Jestem żałosny. - dodał i przygryzł dolną wargę.

- Nie jesteś. 

- Mia, jestem. - opuścił wzrok. Podniosłam jego głowę, tak aby patrzył mi prosto w oczy. 

- Żałośni są ci ludzie, którzy to porażce nie odczuwają bólu. - powiedziałam, a ona spojrzał na mnie pytająco, ale ja nie miałam czasu na tłumaczenie znaczenia tych słów. - Ból zawsze można uśmierzyć. - zaczęłam przybliżać jego wargi do moich, gdy nagle...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hejo! :) Siódemka napisana, a Cat ma dobry czas :D Cały czas się uśmiecham. Moje życie chyba zaczyna zbaczać na dobrą drogę. A co tam u Was, moje Pszczółki? :*