- Wody. - wychrypiał głos z drugiego końca pokoju. Tak, to Lea, a przynajmniej to co z niej zostało. Rzuciłam jej butelkę wody i aspirynę. Gdzie to znalazłam? W jej torebce... - Dzięki. - jęknęła i popiła aspirynę wodą.
- Proszę. - powiedziałam wesoło i poszłam do łazienki. Szybko się ogarnęłam i poszłam do pokoju Mario. Piłkarz jeszcze spał. Wskoczyłam na niego i przytuliłam go.
- Ała. - jęknął i przewrócił się na drugi bok.
- Wstawaj! Szkoda dnia. - krzyknęłam mu do ucha i pocałowałam go w policzek.
- Nigdy nie byłaś piana, że tak mnie męczysz? - zapytał z uśmiechem na ustach.
- Nie. - Mario sięgnął po butelkę wody, nie zrzucając mnie przy tym z jego brzucha. Napił się i przytulił mnie do swojego nagiego torsu. Było mi tak dobrze, a w moim brzuchu szalało stado dzikich motyli. Miałam ochotę go pocałować, ale nie mogłam, on przecież nie pamięta wczorajszego zbliżenia...
- Całowaliśmy się wczoraj? - zapytał, a moje oczy prawie wyszły mi z orbit. Przełknęłam głośno ślinę i poczułam zimny pot na moich plecach.
- Emmm, ehhh, no wiesz... - gubiłam się w tym co mówię. Mój język wił się jak wąż nie pozwalając mi mówić jasno i zwięźle. A może ja tego nie chciałam? Nie chciałam, żeby się dowiedział. Nie chciałam, żeby nasza przyjaźń się skończyła. Nie chciałam, żeby myślał o mnie, jako o zakochanej idiotce. Po prostu nie chciałam, żeby pamiętał.
- Robiliśmy to. Cholera. - przytulił mnie mocniej, a ja schowałam się pod kołdrą jak mała dziewczynka. - Wiesz, że zakazany owoc smakuje najlepiej, Księżniczko? - zapytał i odkrył kołdrę. Spojrzał na mnie i odgarnął moje niesforne kosmyki, które plątały się na mojej twarzy jak źdźbła zboża. Przejechał palcem po mojej górnej wardze i pocałował mnie lekko. Z każdym ułamkiem sekundy pogłębiał pocałunek, a moje podbrzusze szalało. Czułam się przez chwilę jakby w niebie. Gdy nasze wargi się rozłączyły spojrzał mi głęboko w oczy. - Kocham cię, Heaven. Mia, ja szaleję na twoim punkcie. Lubię twój charakter, ubóstwiam twój wygląd, kocham cię całą. Chcę być twoim księciem na białym koniu. Chcę być twoim wybawicielem. Wystarczy, że powiesz tak. Powiedz je Skarbie.
- Tak. - wyszeptałam i zamknęłam oczy.
~*~
- Mia! Czemu robisz dzióbek przez sen? - wołała Lea, a ja spadłam z łóżka. To był tylko sens? Cholera! Było tak pięknie, idealnie... za dobrze. Mia, przecież ciebie nie może spotkać nic miłego.
- Czemu tak krzyczysz? - zapytałam i pomasowałam obolałe kolano. - Nie masz czego robić o... - próbowałam zlokalizować zegarek.
- 10:29? - zapytała i pokazała mi wygaszacz komórki.
- Już jest tak późno! Babcia mnie zabije.
- Nie bój żaby. Pojechała o 8 na całodniową wycieczką z klubu książki, a Damian razem z Mario pojechali na ryby? - że co? Mario, Damian, ryby? Będzie trup.
- Ok... Zaczyna się robić ciekawiej. Czemu pojechali wędkować? - zapytałam i przebrałam się w jakieś ciuchy.
- Nie wiem. Twój kuzyn zaproponował, to Mario nie śmiał odmówić. - powiedziała i wzruszyła ramionami, po czym pokazała mi odpalonego Facebooka. - Patrz kto do mnie napisał! - krzyknęła podekscytowana.
- Richard Walter. To ten kapitan koszykarzy? - zapytałam i przewinęłam ich rozmowę. Lea przytaknęła, a ja skończyłam czytać ich wiadomości. - On cię chyba podrywa.
- Właśnie! Rich mnie podrywa. Przystojniak z drużyny koszykarzy. Och! Widziałaś jaką on ma klatę? A jakie włosy. Tę blond czuprynę nie można pomylić z żadną inną. A te niebieskie tęczówki. I śnieżnobiały uśmiech. Albo jego irlandzki akcent, w którym kocha się cała szkoła. Chryste Panie, on jest idealny. Czemu wszyscy mężczyźni tacy nie są?
- Bo gdy on stał w kolejce po urodę, to oni pchali się do okienka z mądrością. - zaśmiałam się.
- Miał średnią 4,73. - odpowiedziała z przekąsem, a ja otworzyłam szeroko buzię.
- Ok, zwracam honor.
- Będzie mój. Myślę, że mu się podobam. Ponoć nie każdej pisze, że jest śliczna i mądra. - uśmiechnęła się sama do siebie i złożyła nogę na nogę w geście tryumfu. Po feriach będzie ciekawie.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Napisałam coś takiego i nie wiem czy jest to dobre, ale cóż. Moje problemy prywatne powoli znikają. Poza tym mam więcej czasu dla siebie i dla was, bo zaniechałam ciągłego uczenia się (Jej!)
I patrzcie co znalazłam ^^ Już zamówiłam i nie mogę się doczekać kiedy przeczytam!
