- Yup. Przecież wiesz, że wczoraj sprawdzałam dwa razy. - powiedziałam lekko zirytowana. Zobaczyłam Leę, która ciągnęła za sobą wielką walizkę. Jak Mats zmieści to do bagażnika? Widocznie nie doceniam mojego brata. Mats wepchnął walizkę i otarł pot z czoła. Przytuliłam Leę i pożegnałam się z bratem i rodzicami, a potem razem z Angel wpakowałyśmy się do samochodu.
- Jedziemy na polską wieś. Umcia umica! - zawyła Lea i zrobiła "falę".
- Tak, jedziemy na polskie zadupie. - jęknęłam, a Lea popatrzyła na mnie dziwnie.
- Mia, jakie słownictwo. - udawała oburzoną, ale na jej twarzy malował się uśmiech.
- Och Lea świętoszka. Dobra. Jedziemy, bo do jutra tam nie dojedziemy.
~*~
Po kilku godzinach jazdy byłyśmy pod domem mojej babci. Zapukałyśmy do drzwi, a w framudze pojawił się najpierw mój kuzyn, a potem babcia.
- Ojej, Mia, witaj Kochanie! - powiedziała uśmiechnięta babcia i przytuliła mnie mocno, trochę za mocno.
- Cześć babciu. - odpowiedziałam i uśmiechnęłam się życzliwie. - To Lea. - przedstawiłam przyjaciółkę, a babcia od razu ją przytuliła.
- Jakie wy jesteście duże. Damian weź ich walizki. - poleciła mojemu kuzynowi. - Przygotowałam dla was pokój na górze. Damianek za moment przyniesie wam do niego walizki.
- To może ja mu pomogę. - zaproponowałam, ale Damian stwierdził, że da radę. Po kilkunastu minutach razem z Leą rozpakowywałyśmy nasze rzeczy.
- Mario pojechał do Hiszpanii z Ann? - zapytała, a ja przytaknęłam. Pojechali wczoraj. Ann myśli, że będzie się tam prażyła na plaży. Sorry, ale to ten sam kontynent, ta sama półkula, a AK nie myśli, o ile w ogóle ma czym. - Wiesz, że wzięła letnie ciuchy. Ktoś pomagał jej w wyborze. - zrobiła złowrogą minę.
- Kocham cię. - powiedziałam przez śmiech, a Lea uniosła ręce w geście tryumfu.
- Wiedziałam, że zawsze mam genialne pomysły!
- Kłóciłabym się.
- Ej. A tak w ogóle, to co my tutaj będziemy robić?
- Byłaś kiedyś na wsi? - Lea pokręciła przecząco głową. - Plan jest taki. Zwalić robotę na Damiana i pozwiedzać Poznań. - zaśmiałam się.
- Hym, ciekawy plan. - nagle usłyszałyśmy dzwonek mojego telefonu. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie Mario. Nacisnęłam zieloną słuchawkę.
- Słucham cię Goetze. - powiedziałam żartobliwie.
- Odwołano nam wyjazd do Hiszpanii. - powiedział zadowolony? Z czego on się cieszy! Przegapił wakacje w "słonecznej" Hiszpanii z Ann.
- I związku z tym postanowiłeś zadzwonić do mnie, gdyż...?
- Chciałbym do was dołączyć. - zrobił chwilę przerwy, jakby dawał mi do zrozumienia, że wystarczy jedno moje słowa i on będzie obok mnie pijąc gorącą herbatę w zimowe wieczory. - O ile to nie problem.
- Nie żaden problem. Babcia ma naprawdę olbrzymi dom. - powiedziałam wesoło. To, że woli spędzić ferie ze mną niż z Ann cieszyło mnie. Poczułam motylki w brzuchu.
- To świetnie. Będę jutro. Mam już bilety na pociąg. Pa. - cmoknął do telefonu. To takie urocze.
- Pa. - rozłączyłam się i przygryzłam dolną wargę. Dopiero teraz zauważyłam Leę przy moim prawym uchu.
- Będzie śmiesznie. - powiedziała i wcisnęła swoją walizkę pod łóżko.
- Przede wszystkim będzie miło.
- Jakie wy jesteście duże. Damian weź ich walizki. - poleciła mojemu kuzynowi. - Przygotowałam dla was pokój na górze. Damianek za moment przyniesie wam do niego walizki.
- To może ja mu pomogę. - zaproponowałam, ale Damian stwierdził, że da radę. Po kilkunastu minutach razem z Leą rozpakowywałyśmy nasze rzeczy.
- Mario pojechał do Hiszpanii z Ann? - zapytała, a ja przytaknęłam. Pojechali wczoraj. Ann myśli, że będzie się tam prażyła na plaży. Sorry, ale to ten sam kontynent, ta sama półkula, a AK nie myśli, o ile w ogóle ma czym. - Wiesz, że wzięła letnie ciuchy. Ktoś pomagał jej w wyborze. - zrobiła złowrogą minę.
- Kocham cię. - powiedziałam przez śmiech, a Lea uniosła ręce w geście tryumfu.
- Wiedziałam, że zawsze mam genialne pomysły!
- Kłóciłabym się.
- Ej. A tak w ogóle, to co my tutaj będziemy robić?
- Byłaś kiedyś na wsi? - Lea pokręciła przecząco głową. - Plan jest taki. Zwalić robotę na Damiana i pozwiedzać Poznań. - zaśmiałam się.
- Hym, ciekawy plan. - nagle usłyszałyśmy dzwonek mojego telefonu. Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie Mario. Nacisnęłam zieloną słuchawkę.
- Słucham cię Goetze. - powiedziałam żartobliwie.
- Odwołano nam wyjazd do Hiszpanii. - powiedział zadowolony? Z czego on się cieszy! Przegapił wakacje w "słonecznej" Hiszpanii z Ann.
- I związku z tym postanowiłeś zadzwonić do mnie, gdyż...?
- Chciałbym do was dołączyć. - zrobił chwilę przerwy, jakby dawał mi do zrozumienia, że wystarczy jedno moje słowa i on będzie obok mnie pijąc gorącą herbatę w zimowe wieczory. - O ile to nie problem.
- Nie żaden problem. Babcia ma naprawdę olbrzymi dom. - powiedziałam wesoło. To, że woli spędzić ferie ze mną niż z Ann cieszyło mnie. Poczułam motylki w brzuchu.
- To świetnie. Będę jutro. Mam już bilety na pociąg. Pa. - cmoknął do telefonu. To takie urocze.
- Pa. - rozłączyłam się i przygryzłam dolną wargę. Dopiero teraz zauważyłam Leę przy moim prawym uchu.
- Będzie śmiesznie. - powiedziała i wcisnęła swoją walizkę pod łóżko.
- Przede wszystkim będzie miło.
~*~
Gdy siedzieliśmy przy stole w jadalni, opowiedziałam babci o przyjeździe Mario. Ta ucieszyła się i powiedziała, że musimy jutro koniecznie pójść do marketu kupić składniki na jutrzejszą kolację.
- A co tam u ciebie Damian? - zapytałam kuzyna, a ten skrzywił się i wziął łyk herbaty.
- Nic ciekawego. Skończyłem szkołę i pracuję w fabryce. - powiedział i wlepił wzrok w swój talerz zupy. Co było w niej takiego ciekawego? Może na jej powierzchni unosił się podejrzanie długi makaron?
- Fajnie. - powiedziała Lea, próbując przerwać ciszę.
- Ta. - Damian tym razem wlepił wzrok w obraz po jego prawej. Co się z nim stało? Kiedyś jadaczka mu się nie zamykała, a teraz z trudem można wyciągnąć od niego jakiekolwiek informacje.
- Dziękujemy babciu za smaczną kolację. - powiedziałam i razem z Leą, po długich namowach, posprzątałyśmy naczynia. Rozmawiałyśmy przy tym bardzo dużo. - Pokażę ci co najbardziej lubię w tym miejscu, ale to dopiero pojutrze. - zagadnęłam, a Lea uśmiechnęła się i włożyła sztućce do szafki.
- Czemu Mario? - zapytała ni stąd ni zowąd. To pytanie było... trudne. Po czym poznajemy, że kogoś kochamy?
- Nie wiem. To tak jakbyś pytała czemu oddychamy.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Trójka napisana, wena jest, czas ucieka. Postaram się napisać jeszcze dwa/trzy rozdziały przed pierwszym, a potem zależy od mojego planu lekcji. Liceum to nie przelewki, niestety... :/ Mam nadzieję, że rozdział się podobał, ja lecę na mecz. Pa :*
Rozdział super. Cieszę się, że ferie Mario z Ann się nie udały. Mario spędzi ferie z Mią. Huura !! Ciekawa jestem czy coś się stanie. Na przykład Mario powie że kocha Mie ,a ona powie że też go kocha ?? Było by super.
OdpowiedzUsuńDodaj szybciutko następny rozdział. Ploose =)