Rozdział 11

Czuję jak śmierć depcze mi po piętach. Mario leży na łóżku szpitalnym i uważnie wpatruje się w sufit. Czuję bicie jego serca, przez ciszę panującą w sali.
- Mario. - powiedziałam, a on popatrzył na mnie. - To nie jest koniec. Istnienie jest jak prosta. Możesz zaznaczyć punkt na jakiejś jej długości, wtedy otrzymasz odcinek - życie. Ale, gdy wymażesz ten punkt dalej masz prostą, niekończąca się. To dalszy etap naszej egzystencji. To co jest po śmierci. - mówiłam, a łzy spływały po moich policzkach. Mario złapał moją rękę i lekko uniósł kąciki ust.
- To nie jest koniec. Będę walczył. Do końca. - odpowiedział i pocałował moją dłoń.
- Mamy dawcę! - do sali wleciał zdyszany doktor i uśmiechnął się szeroko. - Mamy go.

~*~

- Nie martw się. Wszystko będzie dobrze. - pocieszała mnie mama Mario. Wiem, że będzie. Bóg tego chce. On ma mnie, ja potrzebuję go. Ma po co żyć. Jeszcze nie czas na niego.

- Wiem. - te godziny mijają tak powoli. Gdzieś daleko, w odmętach mojego umysłu, jest jakaś myśl, która niezbyt mnie cieszy. Jakaś część mnie boi się, że coś nie wyjdzie. Coś się stanie. Ale próbuję myśleć pozytywnie. Będzie ok.
- Hej. - słyszę piskliwy głos. Tylko nie to. Co ona tu robi?
- Ann... Co tu robisz? - zapytałam i wstałam z niebieskiego krzesełka.
- Mario... Co z nim? Nawet nie wiesz jak żałuję tego, że już nie jesteśmy razem. Chcę się z nim pogodzić. - co do cholery? Poczułam ukłucie zazdrości, nagły podmuch gorąca... Ona chcę się z nim pogodzić? Nie, Mario się nie zgodzi! A jeśli... Może byłam mu potrzebna tylko po to, żeby być z nim kiedy walczył. Nie. On taki nie jest. Nie obchodzi mnie skrucha Ann. Walczyłam o nas, a ona tego nie zepsuje!
- Ann, twoje starania nie mają sensu.
- Ależ czemu? Słodka, naiwna Mia. Myślisz, że nie widziałam jak na niego patrzyłaś, gdy byliśmy razem. Jak do niego się uśmiechałaś, kleiłaś. Och nie rób się głupszą niż jesteś. - cedzi przez zaciśnięte zęby i poprawia długie włosy. Farbowana zdzira. Czuję jak wzbiera się we mnie złość.
- I co związku z tym? To upoważniło cię do zdradzenia Mario z tym fotografem?! Zrobił ci tę sesję jak cię przeleciał, a może w trakcie robił ci sesję?! - nigdy nie mówiłam takich rzeczy, w tamtym momencie nie poznawałam siebie. - Czy było to warte tego? Sławy, pieniędzy? To przeminie. W ogóle nie szanujesz siebie, swojego ciała. Ma dla ciebie wartość cokolwiek innego oprócz urody i sławy? - spojrzała na mnie rozzłoszczonym wzrokiem, zaśmiała się ironicznie i przyłożyła mi z liścia w twarz.
- Będę robić to, co będę chciała. Ty nie masz na to wpływu.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! Po długiej przerwie wracam Pszczółki :) Klaudia ciesz się, bo męczyłaś mnie o ten rozdział dość długo c'nie? A teraz hejt na Ann i przytulaski dla Cat za uratowanie Mario ;) (A może jednak nie uratowałam go...)
Trzymajcie się ciepluteńko Serduszka <3