Rozdział 9

Dom, słodki dom! Rzuciłam się na łóżko i przykryłam głowę poduszkami. Zaczęłam myśleć o tym co działo się przez te kilka dni. Mario. Tylko on siedział mi w głowie. Wypuściłam głośno powietrze. Mia uspokój się, przecież on nie jest dla ciebie... Miłość jest do dupy, albo tylko ja mam takiego pecha. Nagle usłyszałam kroki i po chwili w moim pokoju pojawił się Mats. Ściągnął moje poduszki z motywem kwiatów z mojej głowy i usiadł koło mnie.
- Więc, co chcesz? - zapytałam, a on przytulił mnie mocno. Nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo tego potrzebowałam. Ciepła i miłości brata. Mojego ukochanego, starszego brata.
- Lubisz Cathy, prawda?
- Twoją dziewczynę? Bardzo, a co? - zapytałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Szczęście, czy widzę ogromne, nieprzejednane szczęście?
- Zostaniesz ciocią. - zakrztusiłam się powietrzem. Mats jest w ciąży... Nie stop. Cathy jest w ciąży. Ale Mats jakby nie patrzeć zostanie ojcem. Cieszyć się, czy współczuć ich przyszłemu dzieciakowi? - To cudownie. - przytuliłam mocno brata. - Ale czy nie jesteście za młodzi? Nie jesteście małżeństwem. Nie martwicie się, że będą o was huczały gazety? - zadawałam nerwowo pytania.
- Nie. Mia, zaufaj mi.

~*~

- Hej Heaven. - przywitał się ze mną i pocałował mnie w policzek. Od naszego ostatniego pocałunku między nami jest napięta atmosfera. Omijaliśmy się szerokim łukiem do teraz. Zaprosił mnie wczoraj na kawę. Musiałam się zgodzić. Gdy miłość puka i zaprasza cię na koniec świata zawsze się zgadzaj.
- Cześć. - usiedliśmy i zamówiliśmy kofeinowe napoje. Założyłam nogę na nogę i zaczęłam mieszać kawę, do której uprzednio wsypałam cukier i nalałam mleko. - Czemu pożerasz mnie wzrokiem, Mario? - zapytałam, gdy zauważyłam, że Goetze spogląda na mnie czujnie i rozdziera mnie tymi jego brązowymi oczami.
- Lubię czasami popatrzeć na piękno, a moja znajomość z tobą tylko mi to ułatwia. - powiedział, a ja zarumieniłam się. Czy on właśnie powiedział mi komplement? Zaczęłam płonąć. Czułam ciepło na moich policzkach. Oczy świeciły mi się. Nie potrafiłam się na niczym skupić. Czemu tak bardzo zareagowałam na jego zwykły, uprzejmy komplement?
- Nie sądzę, żebyś miał rację.
- Mam. Mia ja... ja muszę ci coś powiedzieć. - chwycił moją rękę i spojrzał mi prosto w oczy. Czułam, że coś się dzieje. Dreszcze przeszły po moich plecach. - Może to dziwne po tym wszystkim co się stało w Polsce, ale ja już dłużej tak nie mogę... - przerwał w takim momencie. Czy on chce do cholery podtrzymywać jakąś dramaturgię całej tej sytuacji? Mój żołądek zrobił fikołka. - My nie możemy być nikim innym oprócz przyjaciół. Kocham cię jak siostrę i nie mógłbym z tobą być. Przepraszam. - dopowiedział, puścił moją dłoń i po porostu wyszedł. Poczułam wielką gulę w gardle, powoli zaczęło do mnie wszystko docierać. Każde jego słowo, które przyswoi mój mózg, bolało bardziej niż poprzednie. Zaczęłam łkać. Wybiegłam z tej cholernej kawiarni. Biegłam przed siebie, tylko to robiłam. Gdy znalazłam się w małym lasku, klęknęłam na ziemi i zaczęłam ryczeć, bo płaczem nie można było tego nazwać. Waliłam rękami o drzewa. Nie musiał dawać mi nadziei, a może to ja jestem zbyt krucha i inaczej rozumiałam jego intencje? Nie potrafiłam racjonalnie myśleć. Poszłam w stronę domu Lei. Zdzwoniłam, a po chwili otworzyła mi. Cała zapłakana rzuciłam się jej w ramiona. Już nic nie będzie takie same, Muszę coś zmienić w swoim życiu. Zmienię fryzurę, wizerunek, sposób bycia, a może i miejsce zamieszkania... Chcę stąd zniknąć i nie być tą samą Mią Hummels.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sia bum tss. Hej, część i czołem Pysiaczki :) Napisałam mega niepozytywny rozdział, a się cieszę. Przepraszam :'( Jeszcze cztery dni i... WOLNE, a potem święta <3 Postaram się dodać jeszcze jakiś rozdział do Wigilii. A teraz żegnam się z Wami czule i serdecznie. Trzymajcie się cieplutko :*