Rozdział 10

Minął miesiąc. Mario przepadł jak kamień w wodzie. Nikt nie wie gdzie jest, a nawet jeśli tak to milczą jak zaklęci. Chciałabym wiedzieć to, mimo tego co mi zrobił. Martwię się. Nigdy tak nie znikał. Dzisiaj razem z Leą pracujemy w szpitalu w związku z projektem szkolnym. Pomagamy i rozmawiamy z ludźmi, którzy leżą na oddziale onkologi. Rak. Coś strasznego... Niszczy twoje życie po kawałku. Czasami dłużej, a czasami szybko. Ból. Nie tylko fizyczny, ale też psychiczny. Po godzinie słuchanie tego jak ci ludzie cierpią musiałam wyjść na świeże powietrze. Usiadłam na ławce obok kogoś, kto najwyraźniej spał. Biedny chłopak. Nie widziałam dokładnie jego twarzy. Po chwili podskoczył na ławce i zaczął mamrotać. Po jego policzkach płynęły łzy.
- Halo. - próbowałam go obudzić. Po kilku minutach. Otworzył zapłakane oczy i szepnął "Mia". To sprawiło, że moje serce zabiło mocniej. Chłopak spojrzał na mnie. Nie, to nie może być prawda... Wpatrywaliśmy się w siebie. Przejechałam po nim wzrokiem. Nie wierzyłam własnym oczom.
- Mia. - wyszeptał ponownie i opuścił wzrok.
- Mario... - do moich oczu zaczęły napływać łzy. To był Goetze. Wychudzony, blady i pozbawiony życia Mario. On jest chory. Ma raka. Umiera? Nie, to nie może być prawda. Może dlatego był taki... inny?
- Mia. Przepraszam. - powiedział tylko i wstał.
- Czy ty... jesteś chory? - zapytałam, a głos łamał mi się tak bardzo, że w połowie musiałam wziąć głęboki wdech.
- Tak. Umieram Heaven. Dlatego to wszystko robiłem. Próbowałem odrzucać ciebie ode mnie. Byłem w tym wszystkim niezdecydowany, bo ja ciebie kocham. Bolała mnie myśl, że w ten sposób cię krzywdzę, ale jeszcze bardziej bolało mnie to, że za niedługo mnie tu nie będzie, a ty na pewno będziesz po mnie płakać. Nie chciałem, żebyś to robiła. Miałaś już nigdy mnie nie spotkać. - zaczął płakać, a ja razem z nim. Tracę go. Przez jego chorobę.
- Jaki to rak?
- Białaczka. - to słowo ugrzęzło gdzieś w powietrzu i huczało w mojej głowie. Białaczka. Podeszłam do niego i przytuliłam. Odwzajemnił uścisk z jeszcze większą pasją. Czułam jego bliskość. Jego bicie serca. Czułam jak jego łzy lądują na moich włosach.
- Tak mi przykro. - szepnęłam. Czemu tak jest? Człowiek, który ma tyle przed sobą, ma ludzi, na których mu zależy, umiera... Każdy dzień przybliża go do jego ostatniej godziny. - Czy są jakieś szanse?
- Na to, że przeżyje? - mruknęłam potwierdzając. - Tak. Ale są mniejsze od dni, które mi zostały Mia. - w tym momencie przestałam się hamować. Płakałam? Nie, ryczałam. Czułam jak ból rozdziera moje wnętrzności.
- Nie możesz umrzeć. Słyszysz nie możesz! - ujęłam w ręce jego twarz. - Nie możesz mnie zostawić... Samą.
- Przepraszam Księżniczko. Ja już to robię...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. Przepraszam. Musiałam Kochane. Nie lubię ckliwych opowiastek o miłości. Tak miało być i musi być. Trzymajcie się cieplutko.
Cathy xxx