Rozdział 7

Mario z Damianem wrócili dwie godziny później. Goetze był cały przemoczony i zły jak osa, za to mój kuzyn tryskał energią, a na jego bladej twarzy pojawił się wielki uśmiech.
- E, Mario? Co ci się stało? - zapytała Lea i przejechała wzrokiem po jego sylwetce. - Wpadłeś do jeziora?
- Jakbyś tam była. - odpowiedział i poszedł zmienić ciuchy. Lea uśmiechnęła się szerzej od Damiana i włączyła czajnik.
- Gdzie byliście na tych rybach? - zapytałam i usiadłam na kanapie, obok kuzyna.
- Tam gdzie chodziliśmy z dziadkiem. - odpowiedział i mina mu zrzedła. Wracał ponury Damian. Nie dziwiłam mu się. Dziadek był dla niego kimś ważnym, był jego mentorem. Gdy umarł dwa lata temu Damian bardzo to przeżywał, ale mimo wszystko starał się być szczęśliwy. Dla niego, dla dziadka. Nasza rozmowa na tym się urwała. Zaczęliśmy spoglądać tępo w wyłączony telewizor. Naszą ciszę przerwał Mario.
- Tyle się namęczyłem, żeby nic nie złowić. - odparł zrezygnowany, a na moją twarz wkradł się radosny uśmiech.

~*~

Angel gadała już chyba godzinę z Richard`em. Rzeczywiście ma słodki irlandzki akcent. Siedziałam na moim łóżku i próbowałam czytać, ale moją głowę zaprzątało tysiąc myśli. Co miał znaczyć ten sen? 

- Mia! Idziesz ze mną na spacer? - zawołał Mario z parteru. Szybko odpowiedziałam twierdząco. Ubrałam kurtkę, nałożyłam czapkę i rękawiczki, a następnie owinęłam szyję ciepłym szalem. Zeszłam na dół. Goetze już na mnie czekał. Wyglądał tak słodko w grubej kurtce. Jak miś. Grrr Mia, o czym ty myślisz? On nie jest dla ciebie.

- Chodźmy. - powiedziałam i już po chwili byliśmy na dworze. Mario złapał moją rękę i szliśmy w ciszy. Wdychałam zapach jego perfum, ukradkiem spoglądając na jego twarz, która wyglądała niemal bajecznie w świetle księżyca. 

- Zagrajmy w pytania. Tak jak kiedyś. - pokiwałam twierdząco głową, na jego propozycję. 

- Zaczynaj. - powiedziałam szeptem i czekałam na jego pytanie.

- Całowałaś się kiedyś? - zapytał. Zaskoczył mnie. Cholera jasna. Tak całowałam się. Raz. Z nim.

- Tak. - wyszeptałam, niemal niesłyszalnie.

- Nie słyszę. - powiedział przekornie.

- Tak. - odpowiedziałam głośniej, a on spojrzał na mnie pytająco. Nie pamięta. 

- Z kim? - zapytał. 

- Teraz moja kolej. - odparłam i pokazałam mu język. On zaśmiał się i pokręcił głową. - Co z tobą i Ann? - gdy zadałam to pytanie uśmiech zniknął z jego twarzy, a na jego miejscu pojawił się grymas obrzydzenia.

- Nic. Ona mnie nie kocha. Jestem narzędziem w jej dłoniach. Ona jest chytra i potrafi to wykorzystać. Owinęła mnie wokół swojego palca, pobawiła się i zostawiła. - odpowiedział, a po jego policzku spłynęła łza, którą otarłam. Przystanęliśmy na chwilę. - Jestem żałosny. - dodał i przygryzł dolną wargę.

- Nie jesteś. 

- Mia, jestem. - opuścił wzrok. Podniosłam jego głowę, tak aby patrzył mi prosto w oczy. 

- Żałośni są ci ludzie, którzy to porażce nie odczuwają bólu. - powiedziałam, a ona spojrzał na mnie pytająco, ale ja nie miałam czasu na tłumaczenie znaczenia tych słów. - Ból zawsze można uśmierzyć. - zaczęłam przybliżać jego wargi do moich, gdy nagle...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hejo! :) Siódemka napisana, a Cat ma dobry czas :D Cały czas się uśmiecham. Moje życie chyba zaczyna zbaczać na dobrą drogę. A co tam u Was, moje Pszczółki? :*